De eerst week thuis!

Alweer een week thuis!
Het gaat heel erg goed. De kinderen lijken zich goed op hun gemak te voelen in hun nieuwe thuis. Ze lijken heel ontspannen. Of dit nu komt doordat ze erg genieten van alle nieuwe dingen en zich daardoor niet vervelen, of omdat ze nog niet beseffen dat dit definitief is weten we niet.
We genieten er in ieder geval van.

Mama is het mooiste beroep dat er is besef ik me als ik naar die 4 snoetjes kijk. En de vaatwasser uitpakken samen met je dochter is veel leuker als in je eentje.
Dat er dagelijks een heel brood, een pak melk en een kilo vlees doorheen gaat,, de vaatwasser dagelijks draait, soms 2x, net als de wasmachine trouwens neem ik graag voor lief.

Deze week zijn we begonnen met het leren fietsen van Márk en Ramóna. Het heeft wat tranen gekost, maar ze kunnen nu los fietsen. Nog even en ze kunnen ook zelf wegfietsen. Dat zal wel makkelijk zijn.

Maandag gaan we met z'n allen kennismaken op de nieuwe basisschool. Als de kinderen het leuk vinden mogen ze zelfs al een paar keer mee lopen in de klas. We zien dus wel hoe volgende week loopt.

Vandaag is onze 3e hondendochter thuis gekomen en de kinderen hadden hier heel erg naar uit gekeken. Ze zijn helemaal dol op Gentle.

Een paar leuke anekdotes van de afgelopen week:

Papa en mama waren allebei een beetje ziekig en pakten zich goed in. In eindhoven zag Márk een mevrouw met een hoofddoek, waarop hij zei: "Mama, die mevrouw is denk ik heel ziek".

De kinderen zitten in de tuin en communiceren nog steeds in het hongaars, totdat Regi iets afpakt en klinkt er in koor: "Niet doen Regi"

Mama moest voor controle naar het ziekenhuis en ging er maandag met Márk heen. Toen ze aankwam bleek de 21e een dinsdag. Márk kijkt naar mama en zegt: "Mama beetje idiota"

Als het mama niet snel genoeg gaat zegt ze hop hop, waarop Kriszti reageert: "hop paardje hop"

Nederlands woorden die al vloeiend gaan: Niet doen, foei, opruimen, verdikkie, goedzoooo! hmm hoe zou dat toch komen ;-)

Nog wat foto's

Handjes wassen

Regi en Opa

Broer en zus

Auto wassen

Met onze kinderen en de kinderen Beukenex in de speeltuin.

Samen met water spelen

Eten in het Ramada hotel te Budapest

Eindelijk mijn witte jurk aan op de officiele adoptie-uitspraak-dag!

Papa en Regi tekenen voor de officiele adoptie-uitspraak

Kijk mij!

3 tijgertjes bij Mac Donalds

Het regent, het regent, maar ik word lekker niet nat!

Best Friends!

Márk bij de paarden in Salzburg

Thuiskomst!

Thuis = Otthon!!!!!!!!!!

Gistermiddag, na 7 weken en 2 dagen met zijn zessen thuis gekomen!
We hebben onze reis naar Hongarije als een groot avontuur ervaren. We hebben genoten van het land de mensen en vooral van onze 4 prachtige kinderen.
Toch zijn we ook heel blij om weer thuis te zijn. Het "echte" leven op te gaan pakken en samen met onze kids een gewoon gezin te zijn.

We zijn donderdag vertrokken uit Hongarije en zijn toen gestopt op een camping in Oosterijk, waar opa en oma Daams met de caravan stonden. De kinderen vonden het heel leuk om hen weer te zien en vonden het helemaal leuk om in de caravan/tent te slapen.

Op zaterdagnacht zijn we om 04.00 uur vertrokken van de camping en in 1 keer doorgereden naar Nederland. Het voordeel van zo vroeg vertrekken was dat de kids veel hebben geslapen en daardoor leek de rit voor hen minder lang. Daarnaast waren we lekker optijd thuis, zodat ze het huis bij licht konden bekijken en ontdekken.

Márk sliep in het begin niet en vroeg geregeld of we al in Nederland waren. We beloofden dat we hem zouden roepen als we bij de grens aankwamen en al toeterend Nederland binnen zouden rijden. Dat stelde hem schijnbaar wel gerust of hij was gewoon heel moe, maar niet lang daarna viel hij in slaap. En toen we bij de grens kwamen waren de meiden wakker, maar Márk lag diep te slapen. We hebben hem toch wakker gemaakt, versuft maar toeterend zijn we de grens over gereden.
Márk was zich er heel bewust van dat hij nu in Nederland was, wat dat dan ook mocht zijn.
Om 13.05 reden we onze eigen oprit op: THUIS!!!!!!!!!!!!!!

Onze thuiskomst was nog veel mooier dan ik had gedacht. Want naast ons eigen bed, meubels en badkamer, was het huis prachtig versierd en stond als klap op de vuurpijl ook nog een trampoline in de tuin. Wauw!

De kinderen bekeken en onderzochten het hele huis. Klommen in en uit hun stapelbed. Bekeken hun speelgoed, en waren helemaal verrukt van de trampoline, vooral toen ze ontdekten wat je er op moet doen.

's Avonds kwamen tante Linda en Oom Leon frietjes eten. En ook opa en oma Niezink kwamen nog even langs. Daarna was het toch echt tijd om in de nieuwe badkamer tandjes te poetsen en daarna in hun nieuwe bedjes te kruipen. Dit ging zo goed. We waren er echt van onder de indruk en pas om 8.15 uur stond de eerst bij papa en mama naast het bed, zodat we echt lekker hebben uitgeslapen.

Vandaag de kinderen aangemeld bij de gemeente en toch nog even wezen shoppen bij de plaatselijke kinderwinkel. Vooral de meiden vinden dat zo leuk, om kleertjes te kijken en te passen. Ik denk echt dat we een grote verkleedkist moeten gaan aanschaffen vol prinsessenkleren etc.

Volgende week gaan we met de kinderen een kijkje nemen op hun nieuwe basisschool waar ze in september naar toe zullen gaan.
We hebben een druk programma, haha

En natuurlijk zullen we ook onze site nog bijhouden. Iedereen bedankt voor alle lieve post, mail, smsjes, telefoontjes en andere steun. We zijn er heel erg blij mee.

Adoptie officieel uitgesproken

Hoera, Hoera Hoera!
Wij zijn papa en mama.

Wij mogen ons nu officieel de ouders noemen van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina DAAMS!
Alle geboorteaktes van de kinderen zijn veranderd in Daams en daar hebben wij bewijs van dmv een officieel uittreksels.

Gisteravond kregen wij van Márti  een sms, dat het haar verstandig leek dat wij deze ochtend gewoon om 10.00 bij de voogdijraad zouden zijn. Ze had namelijk nog niks gehoord. Peter haar man zou ons helpen alles in goede banen te leiden.
Wij vanochtend vroeg met de kids en de hond vertrokken richting voogdijraad.
Daar was Peter al en Márti had inmiddels de dame van de voogdijraad gesproken en ze was bereid ons te ontvangen, maar er was nog wel een probleem. De officiele voogd van de kinderen diende persoonlijk te tekenen voor het overhandigen van haar verslag. Zij was nog niet bereikt.

Gelukkig lukte dit snel en is zij zo snel mogelijk gekomen. Joepie het zat mee! Daarna getekend voor de documenten en vertrokken naar het 1e kantoor van die dag, waar we de geboorteuittreksels van Márk, Ramóna en Krisztina konden laten maken. Dit zou ca 3 uur duren en dus reden we eerst door naar het district waar Regina staat ingeschreven. Hier ging helaas iets mis, want de dame daar had dit nog nooit gedaan en kwam er niet uit, maar naar 2 uur was het uittreksel er en was Regina officieel onze dochter.

Dit klinkt allemaal nog best easy, maar in het echt ging het zo. Krisztina viel op haar gezicht vlak voordat we bij de voogdijraad naar binnen gingen. Gevolg een dikke bult op haar voorhoofd en rechter wenkbrauw. Toen we in de auto zaten, en bijna bij het 1e kantoor waren begon Kriszta plots heel hard te huilen dat ze heel veel pijn had. Mama probeerde haar te troosten en toen kwam alles eruit. Kriszta zat eronder, mama zat eronder en de autostoel niet te vergeten. En het nare van kots is dat het werkelijk overal tussen gaat zitten en je de hele dag naar een soort zure bom ruikt. Kristza mocht vandaag na 3 weken zeuren, eindelijk haar nieuwe witte jurk aan, maar daar is nu weinig van over en hebben we haar een grote blauwe polo van Márk aangetrokken. Dus zo komt ze dus dadelijk in haar paspoort.
Na de grootste ellende te hebben weggespoeld, gingen Papa en Peter naar binnen voor documenten, terwijl mama met een ziek kind op schoot en drie kinderen aan de hand en een hond op het plein voor de deur bleef wachten.

Gelukkig waren ze met 20 minuten alweer buiten. Door naar het volgende district. Nu was Kriszta gelukkig voorzien van een plastic tas en die kwam goed van pas. Vlak daarna viel Kristi in slaap. Daarom bleef mama nu met de kinderen in de auto en het zou toch maar 20 min duren. Maar na een uur nog geen papa en Peter. En nu moest iedereen plassen. Dus uit de auto. Luna mee, richting café. Daar kregen we voor de wc een sleutel. Op het terras werd Kriszti weer misselijk en gooide nogmaals alles eruit. Dus daar zat mama in haar jurk en hakken op haar knieen de rommel op te ruimen, terwijl Márk op Luna lette en Rami en Regi toekeken hoe Kriszti bij een boom nog meer moest spugen.

Uiteindelijk toch naar de wc. Iedereen plassen, behalve Márk want die had het tussendoor snel bij een boom gedaan, had ik ff gemist.
Handen wassen en terug richting auto. Het leek er wel op dat Kriszti zich nu iets beter voelde. Daarom toch maar een stukje gelopen. En toen kwam het verlossende telefoontje: Papa en Peter hadden het uittreksel! Gelukkig!!

Nu snel terug naar het vorige district, daar lag alles klaar en door naar het kantoor voor de paspoorten. Wij trokken nummer 64 en ze waren bij 34. Het was blijkbaar erg druk, maar we zouden in iedergeval vandaag aan de beurt zijn. En daar zit mama nu op te wachten.
Want Luna mag niet mee naar binnen en we hebben nu al een paar keer gehad dat het autoalarm begint te loeien als je haar in de auto laat.
Dus zit papa binnen met Peter en kids en zit mama in de auto met de laptop verslag te doen.

Dit is hoe dan ook een dag die we ons nog lang zullen herinneren en zeker nooit zullen vergeten, want we zijn nu officieel papa en mama van 4 prachtige kinderen.

Rustige dagen...

Na een hectische week, met veel leuke activiteiten, dachten we aan een paar rustige dagen thuis.
Even geen dierentuin, autoritjes door Budapest en omstreken, gewoon lekker thuis.
Een beetje zwemmen, een beetje wandelen, een beetje luieren, een beetje schommelen, een beetje klimmen, een beetje op de "kinder-autootjes" rijden en uiteraard een beetje eten, drinken en slapen....

Nou dat hebben we dus ook gedaan.
Ook deze dagen leveren natuurlijk leuke kiekjes op, maar ze lijken veel op de hier eerder geplaatste foto's. Dus hebben we besloten niet teveel replica's te plaatsen en deze "rust dagen" ook op alle fronten rustig te houden.

Wel nog even een laatste update, op veler verzoek, over de officiële status van het definiteve adoptie besluit. Nadat het donderdag niet meer was gelukt en vrijdag ook niet, zal het waarschijnlijk dinsdag of woensdag gaan gebeuren. We blijven afhankelijk van 2 mensen die een fax naar elkaar moeten sturen en dat blijkt nogal lastig te zijn voor DIE mensen, maar er is hoop heeft Márti ons vanavond verzekerd. De dames in kwestie zijn aangesproken op hun handelswijze en gemaand om mee te werken aan een spoedige afwikkeling.
Laten we het hopen, maar tot dusver hebben we nog geen definitieve datum of tijdstip.
We gaan er nog steeds van uit dat we volgend weekend thuis zijn of thuis aankomen.
Dan kan ik mijn eerste vader(verwen)dag thuis houden. Ik kijk er al naar uit!

Wordt vervolgd......