Rustige dagen...

Na een hectische week, met veel leuke activiteiten, dachten we aan een paar rustige dagen thuis.
Even geen dierentuin, autoritjes door Budapest en omstreken, gewoon lekker thuis.
Een beetje zwemmen, een beetje wandelen, een beetje luieren, een beetje schommelen, een beetje klimmen, een beetje op de "kinder-autootjes" rijden en uiteraard een beetje eten, drinken en slapen....

Nou dat hebben we dus ook gedaan.
Ook deze dagen leveren natuurlijk leuke kiekjes op, maar ze lijken veel op de hier eerder geplaatste foto's. Dus hebben we besloten niet teveel replica's te plaatsen en deze "rust dagen" ook op alle fronten rustig te houden.

Wel nog even een laatste update, op veler verzoek, over de officiële status van het definiteve adoptie besluit. Nadat het donderdag niet meer was gelukt en vrijdag ook niet, zal het waarschijnlijk dinsdag of woensdag gaan gebeuren. We blijven afhankelijk van 2 mensen die een fax naar elkaar moeten sturen en dat blijkt nogal lastig te zijn voor DIE mensen, maar er is hoop heeft Márti ons vanavond verzekerd. De dames in kwestie zijn aangesproken op hun handelswijze en gemaand om mee te werken aan een spoedige afwikkeling.
Laten we het hopen, maar tot dusver hebben we nog geen definitieve datum of tijdstip.
We gaan er nog steeds van uit dat we volgend weekend thuis zijn of thuis aankomen.
Dan kan ik mijn eerste vader(verwen)dag thuis houden. Ik kijk er al naar uit!

Wordt vervolgd......

In de dierentuin

Om 14.00 uur arriveerden we in de dierentuin. We waren net binnen toen Márti belde. Het ging vandaag niet meer lukken bij de voogdijraad en morgen zeer waarschijnlijk ook niet. Nu maar hopen dat het dinsdag wordt.
De dierentuin in Budapest is echt mooi en heel leuk voor kinderen. Zo zitten er op veel plekken mensen van het park met bv eieren, schedels, veren en stekels van dieren die de kinderen mogen bekijken en voelen.

Bij de ingang hadden we een karretje gehuurd. Zo konden de kleintjes in de kar en de groten ernaast. Maar het kwam erop neer dat Rami en Márk in de kar zaten en de 2 kleintjes ervoor. Uiteindelijk zaten er 4 kids in de kar, maar dat was papa toch echt te zwaar.
Gelukkig hebben wij een hele sterke zoon en die trok zijn 3 zusjes door het park. Uiteraard koos zoonlief niet de vlakste en makkelijkste routes, maar meer voor heuvels, hobbels, grind en waterplassen. Maar het ging heel goed op 2 kleine ongelukken na. Regi die uit de kar viel. (Maar toen stond hij gewoon stil)
En één keer kieperde de kar om, maar dat leverde gelukkig geen gewonden op.

In de kar in de dierentuin te Budapest

Regi op tijger

We zagen giraffen, nijlpaarden, vogels, torren, muizen, luipaarden, kamelen, leeuwen, olifanten, maar het meeste indruk maakten toch wel de............GEITEN.
Deze mocht je knuffelen, oppakken en voeren.

Márk en een babygeitje

Regi en geitje

Dat gaf wel een heel leuk filmpje ;-)

Na alle dieren te hebben bekeken, hebben de kinderen nog even uitgeraasd in de speeltuin en nu rijden we weer richting Mikebuda. Regi en Kriszti liggen al diep te slapen.

En weer wachten....

Het gesprek is achter de rug. De kids hebben zich fantastisch gehouden. Ze vonden het heel spannend en wij ook.
De dame die ons hielp is inderdaad nogal van de regels. Ze moet nog 1 document hebben van een voogdijmedewerker. Deze was al opgestuurd, maar volgens haar te vroeg. Nog voor het verlopen van de 30 dagen zorgplicht. Ze heeft dat document dan ook weggedaan en het moet nu nog een keer opgestuurd worden. Totdat ze dat document heeft wordt de adoptie niet officieel gemaakt, maar wanneer dat is???????????????
We hopen morgen of uiterlijk dinsdag.

In ieder geval heeft ze ons gevraagd of we de kinderen willen erkennen en of we ons bewust zijn dat we er dan vcor moeten zorgen.
Goh, echt? Natuurlijk zeiden wij volmondig JA! Dus officieus zijn we papa en mama. Nu nog officieel!

Hierna met de kinderen naar winkelcentrum de Arena gereden. Hier hebben we de kinderen getrakteerd op taart! En dat gaat er altijd heel goed in. Nu zijn we opweg naar de dierentuin van Budapest. Hopelijk blijft het droog.
De telefoon hebben we op zak, want met een beetje geluk belt Márti nog dat we vandaag terug mogen komen.

Ramóna 7 jaar

Pfff vanacht elk uur van de klok gezien. Schijnbaar toch bang om ons te verslapen?
Ons huis ligt prachtig, in the middle of nowhere. Maar dat levert af en toe ook vreemde gewaarwordingen op. Zo horen we 's nachts hele kuddes voorbij denderen met.... Geen idee wat. Wilde varkens, buffels, beren? Haha. Het klinkt echt angstaanjagend. Gelukkig slapen de kids er dwars doorheen.

Vanochtend om 6 uur opgestaan, eerst onszelf klaar gemaakt en toen de kindjes wakker gemaakt. Nou dat ging niet makkelijk. Regi sliep al staande door tijdens het aankleden. Márk was ook maar moeilijk wakker te krijgen, maar om 7.00 uur zaten we met z'n allen spik en span aan Rami haar verjaardagsontbijt.
Rami was helemaal blij met haar Barbie en bijbehorend paard.

Om iets voor half acht zaten we met het hele spul in de auto opweg naar Budapest. We zijn er met een half uurtje en als we meer weten plaatsen we dat uiteraard meteen.

Gisteren in de speeltuin ook nog een paar leuke foto's genomen. Regi zag er blits uit en had meteen een aanbidder. Márk vermaakte zich met beesten en heeeeeel hoog schommelen.

Morgen naar voogdijraad Budapest

Morgen is een belangrijke dag! We moeten om 9.00 uur bij de voogdijraad zijn en krijgen dan te horen hoe hun oordeel over de afgelopen 30 dagen zorgplicht is. We weten al van Márti dat onze psycholoog en medewerker van regio Budapest heel tevreden waren, maar het eindoordeel ligt echt bij deze dame in Budapest en ze is van de regels, dus wel spannend. We zijn er zeker van dat de kinderen aan ons zullen worden toegewezen, maar we hopen dat het ook officieel wordt gemaakt morgen en niet pas na Pinksteren.

We zien wel dat de kinderen ook merken dat er langzaam aan een einde komt aan hun Hongarije tijd en ze reageren daar alle 4 anders op.
Regi en Rami zijn heel aanhankelijk alsof ze bang zijn dat we zonder hun weg gaan en Márk test ons juist op onze loyaliteit aan hem. Hij zoekt zijn grenzen en soms schrikken we daarvan. Maar we horen van andere ervaringsdeskundigen dat dit juist heel normaal is en dat het ook bij het proces van afscheid nemen hoort.

We moeten niet vergeten dat ze straks alles achter laten wat hun vertrouwd en dierbaar is. Hun vaderland en moedertaal.

Wij kijken uit naar onze terugkeer naar Nederland, ons thuis. Maar voor de kids zal het zeker niet makkelijk worden. We zijn ons hiervan bewust en proberen hen daarin te steunen.
Over het algemeen zijn ze nog steeds heel opgewekt en lijkt het vaak of ze er niks van meekrijgen, maar uit kleine dingen blijkt dat ze het wel weten dat we straks zullen vertrekken.

Vandaag rustig aan gedaan. We hadden 's middags een fikse onweersbui, maar toen lagen Kriszti en Regi lekker te slapen.
Márk en Rami waren binnen aan het knutselen. Eigenlijk knutselde Márk en Rami keek toe. Márk verkleede zich als Sinterklaas en papa moest bij hem op schoot komen. Erg grappig om te zien.
Daarna brak de zon door en zijn we toen de meiden wakker waren vertrokken naar de speeltuin in Albertirsa.
Onderweg kwamen we een wegafzetting tegen met politie en brandweer en een gekantelde vrachtwagen. Márk was er helemaal vol van en vertelde ons er hele verhalen over.

Morgen is trouwens extra bijzonder en druk omdat onze oudste dochter, Rami, jarig is. Ze wordt 7 jaar!
Feest is het morgen dus zowiezo!!!!!!!!!!