Vandaag is de 2e keer dat we naar onze 4 kanjers gaan en het ontvangst is weer warm en hartelijk. Ook deze keer staat de tafel weer vol pasteitjes en andere lekkernijen (morgen ontbijt ik maar niet ;-)
Onze kids zijn vrolijk en toegankelijk en pakken meteen hun nieuwe speelgoed erbij. Na een tijdje vraagt Márk of we mogen gaan wandelen en de psycholoog zegt dat dat mag. Hij wil ons de school laten zien. Met z'n allen ( achten, wij, kids, Márti en psych) lopen we richting Márks school. Maar vlak voor de school duikt Márk rechts een paadje in. Aan het eind hiervan staat een soort boerderij met wel zeker 10 honden aan kettingen, kippen, eenden, ganzen, varkens, ezels, koeien en nog veel meer. De boer schijnt Márk te kennen en hij laat ons door het hek naar binnen. Márk probeert meteen een gans te pakken. Regina klampt zich stevig aan mij vast. Ze vindt het erg spannend.
Nadat we alle dieren hebben bekeken, lopen we terug. Márk is al aan de overkant van de straat (via een tunneltje) en Krisztina wil hem achterna. Ze probeert zich los te trekken, maar ik houd haar stevig vast. Ze wordt boos en de eerste tranen verschijnen. Ik ga op mijn knieen en kijk haar aan. Ik laat me niet van mijn stuk brengen en leg uit dat het gevaarlijk is om zomaar over te steken. Buiten moet ze Martijns of mijn hand vast houden. Het grappige is dat ze hierna heel meegaand is en niet meer van mijn zijde wijkt.
Nu gaan we naar de kleuterschool van Krisztina en Ramóna. Dit is heel bijzonder. Alle juffen komen onze kids begroeten en de klasgenoten zwaaien naar en knuffelen met Ramóna. Volgens mij wordt er zelfs gevraagd of wij nu de ouders uit Nederland zijn.
Bij terugkomst in het pleeggezin eten we nog een soort kwarktaart en daarna is het toch echt tijd om afscheid te nemen. Morgen mogen we weer en dan gaan we naar de speeltuin.
Het land Hongarije daar gaan we voor, vandaar de vlag van Hongarije
woensdag 4 mei 2011
1e en 2e ontmoeting
Hoera we hebben internet!
Ik zit op de parkeerplaats van een Auchan in de buurt van Budapest. Martijn haalt broodjes. We hebben net ons 2e bezoek gebracht aan onze 4 kanjers.
Maar eerst hoe het gisteren is gegaan.
Het is nog maar 6 uur als de wekker gaat, maar buiten is het al klaarlicht. Ik sta op en neem Luna mee naar buiten voor een rondje door de tuin. Het is fris en een waterig zonnetje piept al door het wolkendek. Het belooft een prachtige dag te worden.
Vandaag is DE dag, gonst het in mijn hoofd.
Vandaag is de dag
Hij komt maar 1 keer
Morgen dan is het vandaag al niet meer
Dus GENIET van het leven het mag!
Geniet!!! Zelfs de spechten rondom mij, hameren erop.
Dat is wat ik ga doen van iedere minuut. Boven kleed ik me netjes aan. Het voelt een beetje zoals toen we gingen trouwen. Een gezonde spanning voor een bijzondere dag. Alleen wist ik toen dat Martijn en ik volmondig Ja tegen elkaar zouden zeggen. Maar wat zeggen jullie vandaag tegen ons. Ik kan nu echt niet meer wachten. Ik hoop natuurlijk dat jullie niet al teveel zullen schrikken van onze komst.
Wij zeggen in ieder geval volmondig JA!
Om 7 uur rijden we richting Budapest voor het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming. We komen tegelijk met Márti aan en gaan naar binnen. Ik heb een lange lijst met vragen. Márti stelt de vragen in het Hongaars aan de psychologe, gezinsbegeleider en voogdijmedewerker. We krijgen nog best veel antwoorden. Na het gesprek rijden we met z'n 5-en in onze auto naar Fót om dan eindelijk onze kinderen te onmoeten.
Als we aankomen worden we warm onthaald door de pleegmoeder. Een lieve vrouw met een warme uitstraling.
Ze heeft een grote schaal met pasteitjes voor ons op tafel gezet maar we krijgen nog geen hap door onze keel. De kinderen zijn uit wandelen en dus hebben we de tijd om alle vragen die we wilden stellen te stellen en ook nu weer krijgen we een hoop informatie.
Dan komen de kinderen thuis. Márk schiet de trap op en onze drie meiden staan een beetje onwennig voor de tafel. Dan komt Márk de trap af hij heeft een stoere pet opgezet en komt op ons af om een hand te geven en zich voor te stellen. Hij steelt meteen mijn hart. Nu willen de meiden ook handjes komen geven. We lachen wat, maar het ijs breekt pas echt als we de tas met cadeautjes pakken. Ze reageren alle 4 super enthousiast op hun pakje en ze willen graag dat we ze helpen met het in elkaar zetten. De lego die we hebben gegeven blijkt echter een stuk moeilijker dan de verpakking aangeeft en na tien minuten zijn de oudste 2 meiden dol aan het stoeien met papa Martijn, terwijl mama Marjon samen met Márk met de lego speelt.
Het is overweldigend, we krijgen knuffels en zoentjes en moeten alles bekijken. Kamers, huisdieren.
Márks lievelingsdier een kip heb ik geaaid.
De tijd vloog voorbij en het was moeilijk afscheid nemen voor deze kersverse papa en mama.
We lopen op wolkjes, zijn er helemaal vol van en gloeien van trots en liefde voor onze 4 prachtige kanjers.
Thuis blijkt dat we toch wel moe zijn en we vallen allebei als een blok in slaap om na zo'n 2 uur weer wakker te worden. We zetten meteen alle foto's op de computer, waarvan we een aantal nu met jullie zullen delen. Zodat jullie allemaal kunnen zien dat we echt de mooiste, liefste en meest fantastische kinderen van de wereld hebben. ;-)
Ik zit op de parkeerplaats van een Auchan in de buurt van Budapest. Martijn haalt broodjes. We hebben net ons 2e bezoek gebracht aan onze 4 kanjers.
Maar eerst hoe het gisteren is gegaan.
Het is nog maar 6 uur als de wekker gaat, maar buiten is het al klaarlicht. Ik sta op en neem Luna mee naar buiten voor een rondje door de tuin. Het is fris en een waterig zonnetje piept al door het wolkendek. Het belooft een prachtige dag te worden.
Vandaag is DE dag, gonst het in mijn hoofd.
Vandaag is de dag
Hij komt maar 1 keer
Morgen dan is het vandaag al niet meer
Dus GENIET van het leven het mag!
Geniet!!! Zelfs de spechten rondom mij, hameren erop.
Dat is wat ik ga doen van iedere minuut. Boven kleed ik me netjes aan. Het voelt een beetje zoals toen we gingen trouwen. Een gezonde spanning voor een bijzondere dag. Alleen wist ik toen dat Martijn en ik volmondig Ja tegen elkaar zouden zeggen. Maar wat zeggen jullie vandaag tegen ons. Ik kan nu echt niet meer wachten. Ik hoop natuurlijk dat jullie niet al teveel zullen schrikken van onze komst.
Wij zeggen in ieder geval volmondig JA!
Om 7 uur rijden we richting Budapest voor het gesprek bij de Raad van de Kinderbescherming. We komen tegelijk met Márti aan en gaan naar binnen. Ik heb een lange lijst met vragen. Márti stelt de vragen in het Hongaars aan de psychologe, gezinsbegeleider en voogdijmedewerker. We krijgen nog best veel antwoorden. Na het gesprek rijden we met z'n 5-en in onze auto naar Fót om dan eindelijk onze kinderen te onmoeten.
Als we aankomen worden we warm onthaald door de pleegmoeder. Een lieve vrouw met een warme uitstraling.
Ze heeft een grote schaal met pasteitjes voor ons op tafel gezet maar we krijgen nog geen hap door onze keel. De kinderen zijn uit wandelen en dus hebben we de tijd om alle vragen die we wilden stellen te stellen en ook nu weer krijgen we een hoop informatie.
Dan komen de kinderen thuis. Márk schiet de trap op en onze drie meiden staan een beetje onwennig voor de tafel. Dan komt Márk de trap af hij heeft een stoere pet opgezet en komt op ons af om een hand te geven en zich voor te stellen. Hij steelt meteen mijn hart. Nu willen de meiden ook handjes komen geven. We lachen wat, maar het ijs breekt pas echt als we de tas met cadeautjes pakken. Ze reageren alle 4 super enthousiast op hun pakje en ze willen graag dat we ze helpen met het in elkaar zetten. De lego die we hebben gegeven blijkt echter een stuk moeilijker dan de verpakking aangeeft en na tien minuten zijn de oudste 2 meiden dol aan het stoeien met papa Martijn, terwijl mama Marjon samen met Márk met de lego speelt.
Het is overweldigend, we krijgen knuffels en zoentjes en moeten alles bekijken. Kamers, huisdieren.
Márks lievelingsdier een kip heb ik geaaid.
De tijd vloog voorbij en het was moeilijk afscheid nemen voor deze kersverse papa en mama.
We lopen op wolkjes, zijn er helemaal vol van en gloeien van trots en liefde voor onze 4 prachtige kanjers.
Thuis blijkt dat we toch wel moe zijn en we vallen allebei als een blok in slaap om na zo'n 2 uur weer wakker te worden. We zetten meteen alle foto's op de computer, waarvan we een aantal nu met jullie zullen delen. Zodat jullie allemaal kunnen zien dat we echt de mooiste, liefste en meest fantastische kinderen van de wereld hebben. ;-)
zaterdag 30 april 2011
tweede tussenstop....
Vanochtend, na het ontbijt en een wandeling met Luna, zijn we vertrokken vanuit Regensburg naar Wenen.
De rit is circa 400 km. We zijn onderweg een klein uurtje gestopt om te tanken, te eten/drinken en Luna te laten plassen. Overigens een leuk verhaal is dat we het tankstation, per ongeluk, flink op stelten hebben gezet. We hadden Luna in de auto gelaten en waren, na het tanken, direct naar het toilet gegaan. Marjon was eerder klaar en komt rennend de mannen toilet in. Al hijgend van het rennen; "Martijn, Martijn, de sleutel van de auto, snel, snel..." Martijn; "Huh?"
Blijkt dat Luna wakker was geworden en was gaan rondlopen in de auto. Gevolg, autoalarm stond enorm hard te loeien. De mensen stonden met hun oren dicht. Echt een lawaai!
Nou ja, die werkt tenminste.....
Na de korte pauze hebben we onze rit voortgezet.
Rond 15.45 uur kwamen we aan in Wenen.
In Wenen hebben we nog even van het mooie weer kunnen genieten, nog even rondgekeken en een lekkere wandeling met Luna gemaakt. Dit was verfrissend voor ons alle 3, na weer een lange rit.
Wenen is een mooie stad, maar wij vinden de mensen hier behoorlijk afstandelijk en enigzins koud. Dit is overigens de tweede keer dat we dat zo ervaren. Opmerkelijk, ze zijn wel enorm beleefd. Dat zijn de Duitsers overigens ook. Daar zouden wij, Nederlanders, nog iets van kunnen leren.....
Morgen na het ontbijt vertrekken we op ons gemak richting Hongarije. We hebben alle tijd, want we hebben pas tussen 15.00 en 16.00 uur afgesproken met de huis-oppasser.
We zijn heel benieuwd naar ons verblijfsadres in Hongarije. Hier moeten we tenslotte een langere tijd doorbrengen,
De spanning loopt steeds verder op. We kijken zo uit naar dinsdag. Er komen nu ook vragen bij ons op als; "Hoe zouden ze op ons hebben gereageerd, toen ze de fotoboekjes kregen?"
"Zijn zij ook gespannen net als wij?"
En zo zijn er natuurlijk meer van dit soort vragen......
Het komt nu echt steeds dichter bij.
Als we morgen in Hongarije zijn, weten we niet of we al direct internet tot onze beschikking hebben, Vanaf dinsdag zoiezo wel. Dus als we 2 dagen geen bericht plaatsen is dat niet omdat we er op uitgekeken zijn, maar omdat we dan nog geen internet ter beschikking hebben......
Nou met nog ongeveer 400 km voor de boeg, gaan we nu slapen en houden we jullie op de hoogte.
Laten we hopen dat de rit morgen net zo soepel verloopt als vandaag en gisteren, dan komt het helemaal goed.....
Tot snel!
Marjon en Martijn
De rit is circa 400 km. We zijn onderweg een klein uurtje gestopt om te tanken, te eten/drinken en Luna te laten plassen. Overigens een leuk verhaal is dat we het tankstation, per ongeluk, flink op stelten hebben gezet. We hadden Luna in de auto gelaten en waren, na het tanken, direct naar het toilet gegaan. Marjon was eerder klaar en komt rennend de mannen toilet in. Al hijgend van het rennen; "Martijn, Martijn, de sleutel van de auto, snel, snel..." Martijn; "Huh?"
Blijkt dat Luna wakker was geworden en was gaan rondlopen in de auto. Gevolg, autoalarm stond enorm hard te loeien. De mensen stonden met hun oren dicht. Echt een lawaai!
Nou ja, die werkt tenminste.....
Na de korte pauze hebben we onze rit voortgezet.
Rond 15.45 uur kwamen we aan in Wenen.
In Wenen hebben we nog even van het mooie weer kunnen genieten, nog even rondgekeken en een lekkere wandeling met Luna gemaakt. Dit was verfrissend voor ons alle 3, na weer een lange rit.
Wenen is een mooie stad, maar wij vinden de mensen hier behoorlijk afstandelijk en enigzins koud. Dit is overigens de tweede keer dat we dat zo ervaren. Opmerkelijk, ze zijn wel enorm beleefd. Dat zijn de Duitsers overigens ook. Daar zouden wij, Nederlanders, nog iets van kunnen leren.....
Morgen na het ontbijt vertrekken we op ons gemak richting Hongarije. We hebben alle tijd, want we hebben pas tussen 15.00 en 16.00 uur afgesproken met de huis-oppasser.
We zijn heel benieuwd naar ons verblijfsadres in Hongarije. Hier moeten we tenslotte een langere tijd doorbrengen,
De spanning loopt steeds verder op. We kijken zo uit naar dinsdag. Er komen nu ook vragen bij ons op als; "Hoe zouden ze op ons hebben gereageerd, toen ze de fotoboekjes kregen?"
"Zijn zij ook gespannen net als wij?"
En zo zijn er natuurlijk meer van dit soort vragen......
Het komt nu echt steeds dichter bij.
Als we morgen in Hongarije zijn, weten we niet of we al direct internet tot onze beschikking hebben, Vanaf dinsdag zoiezo wel. Dus als we 2 dagen geen bericht plaatsen is dat niet omdat we er op uitgekeken zijn, maar omdat we dan nog geen internet ter beschikking hebben......
Nou met nog ongeveer 400 km voor de boeg, gaan we nu slapen en houden we jullie op de hoogte.
Laten we hopen dat de rit morgen net zo soepel verloopt als vandaag en gisteren, dan komt het helemaal goed.....
Tot snel!
Marjon en Martijn
vrijdag 29 april 2011
De reis van ons leven
We zijn begonnen aan de reis, die ons leven voorgoed zal veranderen. Wat hebben we er naar uitgekeken en wat hebben we hard gewerkt voor we eindelijk een beetje het gevoel hadden alles goed achter te laten. Want met het halen van onze 4 toekomstige kinderen, laten we 3 van onze 4 huidige "kinderen" voor langere tijd (in goede handern) achter. (Gentle, Puck en de winkel) Gelukkig is alles in goede handen bij opa en oma en bij een heel team van enthousiaste en goed opgeleide medewerkers.´
Toch kost het ons ruim 500 km om een beetje los te komen van het thuisfront. Maar nu we zijn neergestreken in het mooie Regensburg, beginnen we langzaam vooruit te kijken. Zouden de kinderen al uitgebreid over ons zijn ingelicht? En hoe hebben ze op dat nieuws gereageerd? Hoe gaat dat eigenlijk met hun schooljaar, is dat al afgerond? Steeds meer vragen komen boven, nu we steeds dichter bij onze bestemming komen.
Luna onze oudste hondendochter heeft zich, tijdens de 6 uur durende rit, uitstekend gedragen. Ze lag aan mijn voeten te slapen en kwam af en toe even op schoot voor een knuffel. Onze jongste hondendochter Puck had er vanochtend juist veel moeite mee. Ze was heel onrustig en wilde niet van onze zijde wijken, terwijl ze normaal nogal ondernemend is. Gentle heeft het bij opa en oma boerderij reuze naar haar zin en is bijna hele dagen buiten, wat ze het liefste doet.
En in de winkel werden we uitgezwaaid door medewerkers en klanten. Eigenlijk leeft iedereen volop mee.
Het is raar een volgeladen auto, met speelgoed, kinderkleren, cadeautjes en autostoeltjes, maar geen kinderen. Hoe zal het straks zijn? Het is niet in te beelden, maar we weten zeker dat het goed komt. De kinderen zijn vechters net als wij en dan maakt ons straks een hecht team, dat voel ik aan alles. We kijken er dan ook heel erg naar uit. Dinsdag is het zover en we laten uiteraard hier weten hoe we dat hebben beleefd.
Szia!
Toch kost het ons ruim 500 km om een beetje los te komen van het thuisfront. Maar nu we zijn neergestreken in het mooie Regensburg, beginnen we langzaam vooruit te kijken. Zouden de kinderen al uitgebreid over ons zijn ingelicht? En hoe hebben ze op dat nieuws gereageerd? Hoe gaat dat eigenlijk met hun schooljaar, is dat al afgerond? Steeds meer vragen komen boven, nu we steeds dichter bij onze bestemming komen.
Luna onze oudste hondendochter heeft zich, tijdens de 6 uur durende rit, uitstekend gedragen. Ze lag aan mijn voeten te slapen en kwam af en toe even op schoot voor een knuffel. Onze jongste hondendochter Puck had er vanochtend juist veel moeite mee. Ze was heel onrustig en wilde niet van onze zijde wijken, terwijl ze normaal nogal ondernemend is. Gentle heeft het bij opa en oma boerderij reuze naar haar zin en is bijna hele dagen buiten, wat ze het liefste doet.
En in de winkel werden we uitgezwaaid door medewerkers en klanten. Eigenlijk leeft iedereen volop mee.
Het is raar een volgeladen auto, met speelgoed, kinderkleren, cadeautjes en autostoeltjes, maar geen kinderen. Hoe zal het straks zijn? Het is niet in te beelden, maar we weten zeker dat het goed komt. De kinderen zijn vechters net als wij en dan maakt ons straks een hecht team, dat voel ik aan alles. We kijken er dan ook heel erg naar uit. Dinsdag is het zover en we laten uiteraard hier weten hoe we dat hebben beleefd.
Szia!
woensdag 27 april 2011
Tassen inpakken....
Nog 2 dagen voordat we vertrekken richting Hongarije.
We zijn nu echt bezig met de laatste voorbereidingen.
Gisteren zijn de overdrachten geweest voor de winkel, de BBQ-service en het PLUS Daams mini voetbaltoernooi.
Nu nog onze tassen met kleding inpakken. Daarna zullen de kinderkoffertjes worden ingepakt en als laatste wordt morgen de auto bepakt en bezakt....
Een leuk verhaaltje over iets dat zich afgelopen maandag voor deed.
We waren op de terugweg vanuit Roden, waar opa en oma "boerderij" (hahaha) wonen.
Hier zijn we met de paasdagen geweest en hebben we Gentle (onze grootste hond) ondergebracht.
Puck (de kleinste hond) was/gaat bij/naar opa en oma Best, tijdens onze afwezigheid.
Zo hadden we dus alleen de oudste hond Luna bij. Zij kon haar draai niet echt vinden in de auto en was in eerste instantie onrustig, totdat ze ineens haar plekje gevonden had, om te gaan liggen.
Ze ging namelijk liggen in het autostoeltje van Regina. Dit lag schijnbaar zo fijn, dat ze nagenoeg de hele rit daar heeft doorgebracht. Dat autostoeltje is dus nu officieel als "veilig" getest door Luna.
Het zag er echt schattig uit....
Overigens gaat Luna mee naar Hongarije.
Dit doen we om de kinderen alvast rustig in aanraking te laten komen met de honden.
Eerst wennen aan Luna, daarna komt in Nederland Puck erbij en als laatste, kort daarna, Gentle.
Kortom we zijn nu echt bijna klaar om te vertrekken. Zelfs onze huis-oppassers zijn ingelicht en zullen zich goed redden tijdens onze afwezigheid.
Nu is het dus voornamelijk nog inpakken en wegwezen!
Tot snel voor de volgende update....
We zijn nu echt bezig met de laatste voorbereidingen.
Gisteren zijn de overdrachten geweest voor de winkel, de BBQ-service en het PLUS Daams mini voetbaltoernooi.
Nu nog onze tassen met kleding inpakken. Daarna zullen de kinderkoffertjes worden ingepakt en als laatste wordt morgen de auto bepakt en bezakt....
Een leuk verhaaltje over iets dat zich afgelopen maandag voor deed.
We waren op de terugweg vanuit Roden, waar opa en oma "boerderij" (hahaha) wonen.
Hier zijn we met de paasdagen geweest en hebben we Gentle (onze grootste hond) ondergebracht.
Puck (de kleinste hond) was/gaat bij/naar opa en oma Best, tijdens onze afwezigheid.
Zo hadden we dus alleen de oudste hond Luna bij. Zij kon haar draai niet echt vinden in de auto en was in eerste instantie onrustig, totdat ze ineens haar plekje gevonden had, om te gaan liggen.
Ze ging namelijk liggen in het autostoeltje van Regina. Dit lag schijnbaar zo fijn, dat ze nagenoeg de hele rit daar heeft doorgebracht. Dat autostoeltje is dus nu officieel als "veilig" getest door Luna.
Het zag er echt schattig uit....
Overigens gaat Luna mee naar Hongarije.
Dit doen we om de kinderen alvast rustig in aanraking te laten komen met de honden.
Eerst wennen aan Luna, daarna komt in Nederland Puck erbij en als laatste, kort daarna, Gentle.
Kortom we zijn nu echt bijna klaar om te vertrekken. Zelfs onze huis-oppassers zijn ingelicht en zullen zich goed redden tijdens onze afwezigheid.
Nu is het dus voornamelijk nog inpakken en wegwezen!
Tot snel voor de volgende update....
Abonneren op:
Posts (Atom)