tweede tussenstop....

Vanochtend, na het ontbijt en een wandeling met Luna, zijn we vertrokken vanuit Regensburg naar Wenen.
De rit is circa 400 km. We zijn onderweg een klein uurtje gestopt om te tanken, te eten/drinken en Luna te laten plassen. Overigens een leuk verhaal is dat we het tankstation, per ongeluk, flink op stelten hebben gezet. We hadden Luna in de auto gelaten en waren, na het tanken, direct naar het toilet gegaan. Marjon was eerder klaar en komt rennend de mannen toilet in. Al hijgend van het rennen; "Martijn, Martijn, de sleutel van de auto, snel, snel..." Martijn; "Huh?"
Blijkt dat Luna wakker was geworden en was gaan rondlopen in de auto. Gevolg, autoalarm stond enorm hard te loeien. De mensen stonden met hun oren dicht. Echt een lawaai!
Nou ja, die werkt tenminste.....
Na de korte pauze hebben we onze rit voortgezet.
Rond 15.45 uur kwamen we aan in Wenen.

In Wenen hebben we nog even van het mooie weer kunnen genieten, nog even rondgekeken en een lekkere wandeling met Luna gemaakt. Dit was verfrissend voor ons alle 3, na weer een lange rit.
Wenen is een mooie stad, maar wij vinden de mensen hier behoorlijk afstandelijk en enigzins koud. Dit is overigens de tweede keer dat we dat zo ervaren. Opmerkelijk, ze zijn wel enorm beleefd. Dat zijn de Duitsers overigens ook. Daar zouden wij, Nederlanders, nog iets van kunnen leren.....

Morgen na het ontbijt vertrekken we op ons gemak richting Hongarije. We hebben alle tijd, want we hebben pas tussen 15.00 en 16.00 uur afgesproken met de huis-oppasser.
We zijn heel benieuwd naar ons verblijfsadres in Hongarije. Hier moeten we tenslotte een langere tijd doorbrengen,

De spanning loopt steeds verder op. We kijken zo uit naar dinsdag. Er komen nu ook vragen bij ons op als; "Hoe zouden ze op ons hebben gereageerd, toen ze de fotoboekjes kregen?"
"Zijn zij ook gespannen net als wij?"
En zo zijn er natuurlijk meer van dit soort vragen......
Het komt nu echt steeds dichter bij.

Als we morgen in Hongarije zijn, weten we niet of we al direct internet tot onze beschikking hebben, Vanaf dinsdag zoiezo wel. Dus als we 2 dagen geen bericht plaatsen is dat niet omdat we er op uitgekeken zijn, maar omdat we dan nog geen internet ter beschikking hebben......

Nou met nog ongeveer 400 km voor de boeg, gaan we nu slapen en houden we jullie op de hoogte.
Laten we hopen dat de rit morgen net zo soepel verloopt als vandaag en gisteren, dan komt het helemaal goed.....

Tot snel!
Marjon en Martijn

De reis van ons leven

We zijn begonnen aan de reis, die ons leven voorgoed zal veranderen. Wat hebben we er naar uitgekeken en wat hebben we hard gewerkt voor we eindelijk een beetje het gevoel hadden alles goed achter te laten. Want met het halen van onze 4 toekomstige kinderen, laten we 3 van onze 4 huidige "kinderen" voor langere tijd (in goede handern) achter. (Gentle, Puck en de winkel) Gelukkig is alles in goede handen bij opa en oma en bij een heel team van enthousiaste en goed opgeleide medewerkers.´

Toch kost het ons ruim 500 km om een beetje los te komen van het thuisfront. Maar nu we zijn neergestreken in het mooie Regensburg, beginnen we langzaam vooruit te kijken. Zouden de kinderen al uitgebreid over ons zijn ingelicht? En hoe hebben ze op dat nieuws gereageerd? Hoe gaat dat eigenlijk met hun schooljaar, is dat al afgerond? Steeds meer vragen komen boven, nu we steeds dichter bij onze bestemming komen.

Luna onze oudste hondendochter heeft zich, tijdens de 6 uur durende rit, uitstekend gedragen. Ze lag aan mijn voeten te slapen en kwam af en toe even op schoot voor een knuffel. Onze jongste hondendochter Puck had er vanochtend juist veel moeite mee. Ze was heel onrustig en wilde niet van onze zijde wijken, terwijl ze normaal nogal ondernemend is. Gentle heeft het bij opa en oma boerderij reuze naar haar zin en is bijna hele dagen buiten, wat ze het liefste doet.
En in de winkel werden we uitgezwaaid door medewerkers en klanten. Eigenlijk leeft iedereen volop mee.

Het is raar een volgeladen auto, met speelgoed, kinderkleren, cadeautjes en autostoeltjes, maar geen kinderen. Hoe zal het straks zijn? Het is niet in te beelden, maar we weten zeker dat het goed komt. De kinderen zijn vechters net als wij en dan maakt ons straks een hecht team, dat voel ik aan alles. We kijken er dan ook heel erg naar uit. Dinsdag is het zover en we laten uiteraard hier weten hoe we dat hebben beleefd.
Szia!

Tassen inpakken....

Nog 2 dagen voordat we vertrekken richting Hongarije.
We zijn nu echt bezig met de laatste voorbereidingen.
Gisteren zijn de overdrachten geweest voor de winkel, de BBQ-service en het PLUS Daams mini voetbaltoernooi.
Nu nog onze tassen met kleding inpakken. Daarna zullen de kinderkoffertjes worden ingepakt en als laatste wordt morgen de auto bepakt en bezakt....

Een leuk verhaaltje over iets dat zich afgelopen maandag voor deed.
We waren op de terugweg vanuit Roden, waar opa en oma "boerderij" (hahaha) wonen.
Hier zijn we met de paasdagen geweest en hebben we Gentle (onze grootste hond) ondergebracht.
Puck (de kleinste hond) was/gaat bij/naar opa en oma Best, tijdens onze afwezigheid.
Zo hadden we dus alleen de oudste hond Luna bij. Zij kon haar draai niet echt vinden in de auto en was in eerste instantie onrustig, totdat ze ineens haar plekje gevonden had, om te gaan liggen.
Ze ging namelijk liggen in het autostoeltje van Regina. Dit lag schijnbaar zo fijn, dat ze nagenoeg de hele rit daar heeft doorgebracht. Dat autostoeltje is dus nu officieel als "veilig" getest door Luna.
Het zag er echt schattig uit....

Overigens gaat Luna mee naar Hongarije.
Dit doen we om de kinderen alvast rustig in aanraking te laten komen met de honden.
Eerst wennen aan Luna, daarna komt in Nederland Puck erbij en als laatste, kort daarna, Gentle.

Kortom we zijn nu echt bijna klaar om te vertrekken. Zelfs onze huis-oppassers zijn ingelicht en zullen zich goed redden tijdens onze afwezigheid.
Nu is het dus voornamelijk nog inpakken en wegwezen!

Tot snel voor de volgende update....

De laatste voorbereidingen...

Nu, een kleine week voor vertrek, zijn we druk bezig om (de laatste) voorbereidingen te treffen, alvorens we af kunnen reizen.
Het gros is geregeld, maar nu komt het aan op de laatste dingen.

Zo hebben we al gesprekken gevoerd met basisscholen (nog geen definitieve keuze gemaakt), zijn de verzekeringen geregeld, zijn de kinderkamers zo goed als klaar (er moet alleen nog 1 bed binnen komen), is de auto geregeld, koffertjes/trolleys voor de kinderen,een paar  kinderkleertjes gekocht, huis in Hongarije geregeld, de autovignets zijn geregeld, het ontmoetingscadeautje voor de kinderen is aangeschaft, het bedank cadeautje voor de pleegouders is bedacht (kopen we pas in Hongarije), autostoeltjes gekocht, kindermedicijnen aangeschaft, aankomstkaartjes besteld, vragenlijst voor authoriteiten Hongarije opgesteld, enz.

Nu zijn we bezig met de laatste voorbereidingen, die heel belangrijk zijn. Zo zijn we bezig met de overdracht van de winkel, de overdracht van het PLUS Daams mini voetbal toernooi en de overdracht van de BBQ-service.

Zo zie je dat alleen de puntjes die nog geregeld moeten worden, voornamelijk zakelijke dingen zijn.
Deze voorbereidingen zijn continue en doorlopend ongeveer anderhalf jaar geleden gestart. Toen we wisten dat deze adoptie eraan zou kunnen gaan komen (toen over 1,5 tot 3 jaar), zijn we direct onze organisatie hierop gaan aanpassen. Dit hield met name in onze KW manager en onze versmanager hiervoor gaan opleiden. Dit was een dagelijks proces. Ook in het middenkader van onze winkel hebben we enkele veranderingen aangebracht. We denken/zijn ervan overtuigd dat we onze organisatie nu zo hebben ingericht en opgeleidt dat onze afwezigheid prima wordt afgedekt.
Uiteraard wordt ook de knowhow van opa Henny ingeroepen. Opa Henny zal ook meerdere keren per week aanwezig zijn in de winkel, waaronder de hele zaterdag.

We hebben al onze voorbereidingen nagenoeg afgerond en nu moet Martijn nog aansterken en als dat gaat, zoals het nu verloopt, dan komt het allemaal goed voor vertrek.
Nu maar hopen dat er niet meer onverwachte medische tegenslagen (2x nierbekontsteking, galblaas operatie) op ons pad komen........

Ondanks de spanning, hebben we er heel veel zin in!

op controle

Vandaag mocht ik bij de chirurg op controle.
Dit was niet in het ziekenhuis in Weert, maar op het medisch centrum in Budel, bij ons om de hoek.
Lekker makkelijk!

Daar, met veel zuchten en steunen, aangekomen, ging de chirurg mijn buik en de sneetjes controleren.
Het eerste sneetje (de kleinste) ging prima. Daarna de tweede pleister eraf en direct ging die wond bloeden.
Mijn shirt onder het bloed.
Aan de hand van het bloed op mijn shirt constateerde de vrouwelijke chirurg ook dat het nog niet geheel dicht was. De andere 3 sneetjes waren wel dicht, maar zagen er nog "vers" uit.
De buik(wand) voelde goed en soepel.

Advies van de chirurg is; "Doe rustig aan deze week en ga tegen het weekend eens voorzichtig opbouwen met buiten lopen en fietsen. En volgende week na pasen, mag je naar eigen inzicht rustig aan wat meer hooi op je vork nemen, maar overdrijf het niet...."

Ik ben blij als ik weer wat meer kan/mag, maar dat 1 van de wondjes nog niet helemaal dicht is, viel me wel tegen. Dat had ik niet verwacht.
Daarom zal ik me maar netjes aan het advies van de arts houden.

Wordt vervolgd.......