Hongarije here we are...

Afgelopen dinsdag zijn we vertrokken richting Hongarije.
Na een overnachting in Duitsland en 2 overnachtingen in Wenen (mooie stad!), zijn we vandaag de grens van Oostenrijk naar Hongarije overgestoken.....
Onze eerste keer!
En zoals iedereen weet, is alles wat nieuw is spannend. (Eerste keer lopen, eertse keer fietsen, eerste keer naar school, etc....)
Zo ook onze eerste keer Hongarije, het land waar onze toekomstige kindjes vandaan zullen komen. Ennnn het land waar Alexandra woont. (Ons gastkindje)

Eénmaal de grens overgestoken kan ik zeggen dat Hongarije behoorlijk veel op Nederland lijkt qua kleuren en landschap. Ons eertse doel in Hongarije was Bicske, waar het kindertehuis van Alexandra staat. Hier gingen we de bij elkaar verzamelde spullen heen brengen en uiteraard een bezoek brengen aan Alexandra.
We werden hartelijk ontvangen door Herr Direktor. Een enorm vriendelijke man. Hij was samen met de psycholoog. Deze mannen spraken beiden (gebrekkig) Duits. Na hier over en weer wat vriendelijkheden te hebben uitgewisseld, kregen we een rondleiding door het tehuis. (Zeg maar gerust Kasteel!)
Na alles gezien te hebben, zijn we de sportspullen gaan uitpakken en verdelen.
Aan het einde van de middag was Szandy (Alexandra) helemaal klaar om ons te kunnen zien. (school,etc.)
Toen we binnen kwamen zagen we een meisje die sprekend op Alexandra leek en had ook het door ons gegeven trainingsvest aan. Marjon zei Alex....., en slikte haar woorden in. Ooh nee, dit moest Betty zijn. Ze lijkt sprekend op Alexandra. En tenslotte wordt alles wat mooi is gedeeld onder de zussen. Goed teken!

Alexandra liet alles een beetje op zich afkomen. Volgens mij vond ze het wel heel leuk dat we er waren. Ze lieten ons de woon/speelkamer zien. De slaapvertrekken en de keuken. Op een gegeven moment wilde de afdelingsleider even apart gaan zitten met Alexandra en ons. Alexandra vond dit echter niet zo'n goed idee.

Dat is precies zoals we haar kennen. Ze staat niet graag alleen in de belangstelling. We hebben uiteindelijk best leuk met haar gepraat.

Vooral Marjon, zij is met Alex naar de auto gelopen om wat spullen te pakken en toen was ze gewoon zichzelf. Uiteindelijk hebben we besloten haar niet mee te nemen naar Budapest voor het weekend. We kregen de indruk dat ze niet op haar gemak was bij het idee weg te moeten uit het tehuis.

Uiteraard vonden we dit jammer. We hadden graag ons 5 jarig huwelijk samen met ons vakantiekindje gevierd, maar het gaat uiteindelijk om haar belang en door de taalbarriere kwamen we daar niet uit.

We hopen dat ze toch graag komt met de kerst, maar dat duurt nog even.
Tot de volgende update...

Szia

Marjon & Martijn

Hongarije here we come...

Morgenmiddag gaat het dan gebeuren. Wij gaan voor het eerst naar Hongarije.
Neeeee, niet om onze toekomstige kindjes te bezoeken of om ons adoptie-proces verder te versnellen (dit zijn 2 vragen die we geregeld hebben gehoord de laatste dagen). Dat is helaas allemaal (nog) niet mogelijk.

Marjon en ik vinden dat we ons moeten gaan verdiepen in het land waar, naar alle waarschijnlijk, onze toekomstige kinderen vandaan komen. We hebben tijdens het bezoek van Alexandra, deze zomer, wel ontdekt dat Hongarije anders is dan Nederlnad en Hongaren anders denken dan wij Nederlanders doen. Dit is opzich logisch, maar voor ons wel een teken dat we ons hier meer in moeten gaan verdiepen. We willen zoveel mogelijk van het land te weten komen, om eventueel aan onze kinderen te kunnen vertellen. Daarnaast hopen we kennis te kunnen maken met de Hongaarse gedachten en mentaliteit. Hoe denken ze, wat houdt hen bezig, hoe zien zij Europa, etc,etc. Wij denken dat dit een extra hulpmiddel voor ons zou kunnen zijn, bij de opvoeding van onze adoptie kinderen uit Hongarije.

We hebben niet de illusie dat we tijdens deze 2 weken alle vragen beantwoord krijgen, maar het is een begin van onze (hopelijk) laatste fase binnen het adoptieproces.
De "zoektocht" in Hongarije en naar de Hongaren gaat dus morgen starten.

Naast de "zoektocht" zien we het uiteraard ook als een welverdiende vakantie en zullen we er ook alles aan doen om het een plezierige vakantie te laten zijn.
Hiervoor hoeven we niet zoveel moeite te doen, denk ik....

Groeten,
Martijn

Legalisering is klaar!

Ons hele dossier, met allerlei officiele stukken, is nu gelegaliseerd. Dat houdt in dat een notaris het heeft bekeken en overal zijn stempel op heeft gezet. Als de vertaling klaar is mag het dossier na de Hongaarse autoriteiten. Zodra we daar bericht over krijgen. Vertellen we het hier meteen.
Binnenkort gaan we naar Hongarije om alvast het land te leren kennen. Daar verheugen we ons erg op. We proberen ook langs te gaan bij Alexandra. Daar zullen we dus wel foto's van plaatsen.

Liedjes op deze site

Op deze blog hebben we sinds vorige week muziek staan.
Aangezien we beiden niet zo goed zijn met het maken van dit soort blogs staat er ipv alleen het bedoelde nummer, meerdere liedjes op, die niet de bedoeling waren ;-))

Het gaat om het nummer Gij en ik van Gerard van Maasakker (uiteraard uit Budel), dat hij samen met Paul de Leeuw zingt.
Dit is het nummer dat wij zo goed op ons van toepassing vinden, dat wij dit graag aan iedereen wilden laten horen. De tekst past goed bij onze situatie. Het legt ook een beetje ons gevoel uit, dat wij de laatste jaren, van Marjon haar ziekenhuis gang(en), tot nu, het wachten voor het hopelijke adoptie voorstel uit Hongarije, hebben beleefd.

De andere liedjes zijn dus eigenlijk bijzaak en niet van belang voor ons ;-))

Groeten,
Martijn

PS. Zou iemand bovenstaande wel fatsoenlijk (dus alleen het juiste liedje) voor ons kunnen regelen op deze blog, dan houden we ons aanbevolen (haha)

Inzamelingsactie

We zijn deze week een inzamelingsactie begonnen (in de winkel) voor het kindertehuis van Alexandra in Bicske (Hongarije).
Marjon had op de van haar bekende creatieve wijze een leuke poster geknutseld met daarop een oproep voor sportkleding, sportattributen, schoolspulletjes en alles waar ze maar iets aan kunnen hebben. De poster ziet er erg leuk uit.

Ik had alleen mijn bedenkingen bij de oproep.
Niet dat ik er niet achter sta, integendeel ik vind het een goed initiatief. Maar moeten wij nu een inzamelingsactie in onze winkel gaan starten voor "ons goede doel." Vinden klanten dat niet lastig? Willen ze niet gewoon rustig winkelen en dan weer snel naar huis? Geen gevraag aan hun hoofd tijdens het winkelen, naar hulp voor mensen die het goed kunnen gebruiken.... Daarnaast hebben we de al meerdere keren een "goede actie" in onze winkel gehad. Het begon met Brazilie, daarna volgden het astmafonds, hartstichting, Haiti, etc. etc....
We doen dit uiteraard omdat we het ook echt een warm hart toedragen, echter wordt het voor onze zeer gewaardeerde klant nog wel geapprecieerd?

"Onzin!", zei Marjon. "Als ze niets willen geven, dan verplichten we ze toch niet."
Tja, heb daar maar eens een antwoord op....

Dus wij hebben sinds vorig weekend een inzamelingsactie voor het kindertehuis in Bicske. En tot mijn, toch enigzins gerezen, verbazing loopt het erg goed. De eerste dagen was het rustig rondom de inzamelings-ton, maar ondertussen is het een druk gan en komen van mensen met spulletjes. Zo stonden er vandaag in de inzamelings-ton bijvoorbeeld tennisrackets, meerder soorten sportschoenen, kleurpotloden, stiften, kleertjes en speelgoed. Ook belden er een mevrouw dat ze 6 dozen met kleding had en of die ook mee mochten.
Uiteaard mevrouw, wij nemen het al-le-maal mee naar Bicske... "Hartelijk dank voor uw hulp mevrouw!"

Als het zo doorgaat kunnen we beter onze PLUS bus meenemen ipv onze personenauto...
Kortom het is een groot succes en aan alle mensen die er aan mee helpen, BEDANKT!


Groeten,
Martijn