Tassen inpakken....

Nog 2 dagen voordat we vertrekken richting Hongarije.
We zijn nu echt bezig met de laatste voorbereidingen.
Gisteren zijn de overdrachten geweest voor de winkel, de BBQ-service en het PLUS Daams mini voetbaltoernooi.
Nu nog onze tassen met kleding inpakken. Daarna zullen de kinderkoffertjes worden ingepakt en als laatste wordt morgen de auto bepakt en bezakt....

Een leuk verhaaltje over iets dat zich afgelopen maandag voor deed.
We waren op de terugweg vanuit Roden, waar opa en oma "boerderij" (hahaha) wonen.
Hier zijn we met de paasdagen geweest en hebben we Gentle (onze grootste hond) ondergebracht.
Puck (de kleinste hond) was/gaat bij/naar opa en oma Best, tijdens onze afwezigheid.
Zo hadden we dus alleen de oudste hond Luna bij. Zij kon haar draai niet echt vinden in de auto en was in eerste instantie onrustig, totdat ze ineens haar plekje gevonden had, om te gaan liggen.
Ze ging namelijk liggen in het autostoeltje van Regina. Dit lag schijnbaar zo fijn, dat ze nagenoeg de hele rit daar heeft doorgebracht. Dat autostoeltje is dus nu officieel als "veilig" getest door Luna.
Het zag er echt schattig uit....

Overigens gaat Luna mee naar Hongarije.
Dit doen we om de kinderen alvast rustig in aanraking te laten komen met de honden.
Eerst wennen aan Luna, daarna komt in Nederland Puck erbij en als laatste, kort daarna, Gentle.

Kortom we zijn nu echt bijna klaar om te vertrekken. Zelfs onze huis-oppassers zijn ingelicht en zullen zich goed redden tijdens onze afwezigheid.
Nu is het dus voornamelijk nog inpakken en wegwezen!

Tot snel voor de volgende update....

De laatste voorbereidingen...

Nu, een kleine week voor vertrek, zijn we druk bezig om (de laatste) voorbereidingen te treffen, alvorens we af kunnen reizen.
Het gros is geregeld, maar nu komt het aan op de laatste dingen.

Zo hebben we al gesprekken gevoerd met basisscholen (nog geen definitieve keuze gemaakt), zijn de verzekeringen geregeld, zijn de kinderkamers zo goed als klaar (er moet alleen nog 1 bed binnen komen), is de auto geregeld, koffertjes/trolleys voor de kinderen,een paar  kinderkleertjes gekocht, huis in Hongarije geregeld, de autovignets zijn geregeld, het ontmoetingscadeautje voor de kinderen is aangeschaft, het bedank cadeautje voor de pleegouders is bedacht (kopen we pas in Hongarije), autostoeltjes gekocht, kindermedicijnen aangeschaft, aankomstkaartjes besteld, vragenlijst voor authoriteiten Hongarije opgesteld, enz.

Nu zijn we bezig met de laatste voorbereidingen, die heel belangrijk zijn. Zo zijn we bezig met de overdracht van de winkel, de overdracht van het PLUS Daams mini voetbal toernooi en de overdracht van de BBQ-service.

Zo zie je dat alleen de puntjes die nog geregeld moeten worden, voornamelijk zakelijke dingen zijn.
Deze voorbereidingen zijn continue en doorlopend ongeveer anderhalf jaar geleden gestart. Toen we wisten dat deze adoptie eraan zou kunnen gaan komen (toen over 1,5 tot 3 jaar), zijn we direct onze organisatie hierop gaan aanpassen. Dit hield met name in onze KW manager en onze versmanager hiervoor gaan opleiden. Dit was een dagelijks proces. Ook in het middenkader van onze winkel hebben we enkele veranderingen aangebracht. We denken/zijn ervan overtuigd dat we onze organisatie nu zo hebben ingericht en opgeleidt dat onze afwezigheid prima wordt afgedekt.
Uiteraard wordt ook de knowhow van opa Henny ingeroepen. Opa Henny zal ook meerdere keren per week aanwezig zijn in de winkel, waaronder de hele zaterdag.

We hebben al onze voorbereidingen nagenoeg afgerond en nu moet Martijn nog aansterken en als dat gaat, zoals het nu verloopt, dan komt het allemaal goed voor vertrek.
Nu maar hopen dat er niet meer onverwachte medische tegenslagen (2x nierbekontsteking, galblaas operatie) op ons pad komen........

Ondanks de spanning, hebben we er heel veel zin in!

op controle

Vandaag mocht ik bij de chirurg op controle.
Dit was niet in het ziekenhuis in Weert, maar op het medisch centrum in Budel, bij ons om de hoek.
Lekker makkelijk!

Daar, met veel zuchten en steunen, aangekomen, ging de chirurg mijn buik en de sneetjes controleren.
Het eerste sneetje (de kleinste) ging prima. Daarna de tweede pleister eraf en direct ging die wond bloeden.
Mijn shirt onder het bloed.
Aan de hand van het bloed op mijn shirt constateerde de vrouwelijke chirurg ook dat het nog niet geheel dicht was. De andere 3 sneetjes waren wel dicht, maar zagen er nog "vers" uit.
De buik(wand) voelde goed en soepel.

Advies van de chirurg is; "Doe rustig aan deze week en ga tegen het weekend eens voorzichtig opbouwen met buiten lopen en fietsen. En volgende week na pasen, mag je naar eigen inzicht rustig aan wat meer hooi op je vork nemen, maar overdrijf het niet...."

Ik ben blij als ik weer wat meer kan/mag, maar dat 1 van de wondjes nog niet helemaal dicht is, viel me wel tegen. Dat had ik niet verwacht.
Daarom zal ik me maar netjes aan het advies van de arts houden.

Wordt vervolgd.......

Hongarije dag!

Gisteren was de Hongarije reunie in Malden.
Er waren zo'n 40 volwassenen en ca 25 kinderen. Allemaal geboren in Hongarije.
Heel bijzonder om hier bij te mogen zijn. Wat een prachtige gezinnen. Volgend jaar zijn wij daar ook met onze kinderen en zullen Márk, Rámona, Krisztina en Regina daar rondrennen en zich vermaken op het springkussen. Een heerlijk vooruitzicht.
Wat ook heel leuk was, was dat ik twee stellen heb ontmoet die vlak na ons hun voorstel hebben gehad en kort na ons afreizen naar Hongarije!!!
Niels en Claudia hebben een voorstel van 3 zonen. Van 5, 3 en 2 jaar oud. Het ander stel Lesley en Edwin krijgen een zoon en een dochter van ik dacht 2 en 4. Péter en Dorina.
Het leuke is dat ik al deze kinderen zo perfect bij hun papa en mama's vond passen en dat ik me ook niet zou kunnen voorstellen dat wij andere kinderen zouden krijgen dan we gaan krijgen.
Het is een heerlijk gevoel. Ik voel me op en top moeder. Vind mijn kinderen nu al de mooiste en de liefste. Martijn is ook erg blij met mijn losgebroken hormonen, want ik ben druk aan het opruimen, poetsen, wassen, strijken, kasten inruimen en bedden opmaken.
Ik ben ook erg verrast hiervan omdat ik normaal een gruwelijke hekel heb aan dat soort werkzaamheden, maar ik geniet er volop van en gooi zelfs van alles weg. Normaal heb ik nogal een verzamelwoede en kan ik moeilijk spullen weggooien.
Nog maar twee weken en dan zitten we al in Hongarije. Het gaat nu echt snel.
Gelukkig hebben we goede oppas voor ons huis. En zullen de spullen die nog moeten binnenkomen zoals het stapelbed voor Regina en Krisztina netjes voor ons worden opgebouwd.
We boffen maar met zo veel lieve mensen om ons heen.

Hierboven zie je ons peuter stapelbed. In dezelfde steil als het bed van onze oudste 2, maar dan een stukje kleiner en wat minder robuust. Tof is ie he!
Ga stoppen want de droger is klaar en dat kan ik de bedden nu gaan opmaken ;-)

galblaas, wat een ellendig ding!

Afgelopen maandagnacht ben ik via de huisartsenpost en de eerste hulp opgenomen geweest in het ziekenhuis. Ik had al vanaf vorige week zaterdagochtend veel buikkramp en dat sloeg om in koorts, misselijkheid en nog meer buikpijn.
Marjon en ik dachten aan een stevige buikgriep, die wel weer over zou waaien.

Maat maandagavond om circa 23.00 uur ging mijn buik zo'n pijn doen, dat ik geen moment meer stil kon liggen in bed. Ik ben door blijven woelen tot een uur of 03.30 uur, maar toen werd de pijn zo ondraaglijk dat ik, helaas, Marjon wakker moest maken om te vragen of ze de huisartsenpost wilde bellen dat we eraan kwamen.

Na een kleine keuring van 5 minuutjes, zei de dienstdoende huisarts, dat het waarschijnlijk een blinde darm ontsteking was en dat ik direct naar het ziekenhuis moest. Dit vond Marjon vreemd, want de pijn zat tenslotte hoog in de buik. Dus wij weer in de auto en 2 minuutjes rijden naar het ziekenhuis, met die ellendige pijn!

Bij de eerste hulp aangekomen werd ik direct op allerlei zaken getest via bloed en urine. Dat er een ontsteking zat was overduidelijk, maar de pijn zat wel wat hoog voor een blinde darm. (just ask nurse Jonne first...)

Het was ondertussen een uur of 5 in de ochtend en moest mee voor foto's van de buik. Hier kwam weinig uit, naar wij begrepen van de assistent arts. Zij besloot wel om een CT scan te laten maken, om toch meer duidelijkheid te krijgen over de gebeurtenissen in mijn buik.
Ik moest dus om 6.00 uur beginnen met het drinken van contrast vloeistof. Dit is niet echt lekker, maar het ging. om 07.45 uur werd ik opgehaald voor de scan en dit duurde een klein half uurtje. Wat er binnen in het kamertje van de CT scan zich heeft afgespeeld was (achteraf gezien) hilarisch, maar de details zal ik jullie besparen. Het is wel leuk om het een keer van mij of Marjon persoonlijk te horen.

Hierna werd ik naar de cardiologische afdeling gebracht, omdat er op intern geen plaats was. Ik kwam op een kamer van 5 personen. Erg druk! Ik kreeg vloeibare antibiotica en flinke pijnstilling in mijn billen gespoten. Dit hielp na een paar uur. ROnd het middaguur kwam de chirurg op mijn kamer en deelde mee, dat ik aan het einde van de dag geopereerd zou gaan worden. Dit bleek uiteindelijk 20.00 ur te worden.
Marjon en mijn moeder zijn in toerbeurten de hele dag bij mij geweest.

Om 20.00 uur werd ik geopereerd en was rond 23.30 uur weer terug op mijn kamer. Alleen miste ik 4 personen. IK was naar een andere afdeling gegaan. De interne had plaats gekregen en ik had nu een privekamer, voor even. Want er werd nog een heer geopereerd na mij en die zou bij op de kamer komen.

De operatie was goed gegaan. De galblaas bleek al zo ontstoken te zijn, dat helemaal pulp was geworden. Bij het eruit halen was er gal vrijgekomen en in de buik gevloeid. Hierdoor moest ik een dag langer in het ziekenhuis blijven. Ik heb nu 5 sneetjes in mijn buik. Wat ze tegenwoordig toch niet allemaal kunnen, geweldig!

Ik ben donderdagmiddag ontslagen uit het ziekenhuis en vanaf die tijd lig ik in bed te rusten.
Momenteel heb ik veel pijn en ben erg moe. Ik zit nog steeds onder de pijnstillers (in allerlei vormen) en heb de komende 10 dagen nog antibiotica.
Van de arts moet ik dan ook minimaal een week bedrust houden en vanaf volgend weekend mag ik weer alles gaan proberen op te bouwen.
Volgens de arts moet ik 2  tot 2,5 week na de operatie weer de oude zijn. Maar ik moet vooral naar mijn lichaam luisteren, zei ze.....

Al met al lijkt het allemaal juist op tijd te zijn opgelost alvorens wij naar Hongarije afreizen.
In eerste instantie waren we daar wel bang voor, maar we werden vrij snel gerustgesteld door de artsen. Dat er zonder complicaties geen gevaar zou zijn voor de reis. GELUKKIG!
Nu maar hopen dat er geen complicaties optreden.

De medische tegenslagen die wij de laatste weken/maanden hebben gehad en overwonnen hebben of aan het overwinnen zijn, duidt erop dat dit wel onze kinderen moeten zijn....

Ach ja, alles wat we gehad hebben, kunnen we niet meer krijgen als de kinderen er zijn... (hahaha)

Dit geeft me nog meer zin en kijk ik nog meer uit naar onze 4 kanjers!
IK HEB ER ZIN IN!!!!! (maar eerst nog even goed rusten en herstellen)

tot de volgende update....