Afgelopen maandagnacht ben ik via de huisartsenpost en de eerste hulp opgenomen geweest in het ziekenhuis. Ik had al vanaf vorige week zaterdagochtend veel buikkramp en dat sloeg om in koorts, misselijkheid en nog meer buikpijn.
Marjon en ik dachten aan een stevige buikgriep, die wel weer over zou waaien.
Maat maandagavond om circa 23.00 uur ging mijn buik zo'n pijn doen, dat ik geen moment meer stil kon liggen in bed. Ik ben door blijven woelen tot een uur of 03.30 uur, maar toen werd de pijn zo ondraaglijk dat ik, helaas, Marjon wakker moest maken om te vragen of ze de huisartsenpost wilde bellen dat we eraan kwamen.
Na een kleine keuring van 5 minuutjes, zei de dienstdoende huisarts, dat het waarschijnlijk een blinde darm ontsteking was en dat ik direct naar het ziekenhuis moest. Dit vond Marjon vreemd, want de pijn zat tenslotte hoog in de buik. Dus wij weer in de auto en 2 minuutjes rijden naar het ziekenhuis, met die ellendige pijn!
Bij de eerste hulp aangekomen werd ik direct op allerlei zaken getest via bloed en urine. Dat er een ontsteking zat was overduidelijk, maar de pijn zat wel wat hoog voor een blinde darm. (just ask nurse Jonne first...)
Het was ondertussen een uur of 5 in de ochtend en moest mee voor foto's van de buik. Hier kwam weinig uit, naar wij begrepen van de assistent arts. Zij besloot wel om een CT scan te laten maken, om toch meer duidelijkheid te krijgen over de gebeurtenissen in mijn buik.
Ik moest dus om 6.00 uur beginnen met het drinken van contrast vloeistof. Dit is niet echt lekker, maar het ging. om 07.45 uur werd ik opgehaald voor de scan en dit duurde een klein half uurtje. Wat er binnen in het kamertje van de CT scan zich heeft afgespeeld was (achteraf gezien) hilarisch, maar de details zal ik jullie besparen. Het is wel leuk om het een keer van mij of Marjon persoonlijk te horen.
Hierna werd ik naar de cardiologische afdeling gebracht, omdat er op intern geen plaats was. Ik kwam op een kamer van 5 personen. Erg druk! Ik kreeg vloeibare antibiotica en flinke pijnstilling in mijn billen gespoten. Dit hielp na een paar uur. ROnd het middaguur kwam de chirurg op mijn kamer en deelde mee, dat ik aan het einde van de dag geopereerd zou gaan worden. Dit bleek uiteindelijk 20.00 ur te worden.
Marjon en mijn moeder zijn in toerbeurten de hele dag bij mij geweest.
Om 20.00 uur werd ik geopereerd en was rond 23.30 uur weer terug op mijn kamer. Alleen miste ik 4 personen. IK was naar een andere afdeling gegaan. De interne had plaats gekregen en ik had nu een privekamer, voor even. Want er werd nog een heer geopereerd na mij en die zou bij op de kamer komen.
De operatie was goed gegaan. De galblaas bleek al zo ontstoken te zijn, dat helemaal pulp was geworden. Bij het eruit halen was er gal vrijgekomen en in de buik gevloeid. Hierdoor moest ik een dag langer in het ziekenhuis blijven. Ik heb nu 5 sneetjes in mijn buik. Wat ze tegenwoordig toch niet allemaal kunnen, geweldig!
Ik ben donderdagmiddag ontslagen uit het ziekenhuis en vanaf die tijd lig ik in bed te rusten.
Momenteel heb ik veel pijn en ben erg moe. Ik zit nog steeds onder de pijnstillers (in allerlei vormen) en heb de komende 10 dagen nog antibiotica.
Van de arts moet ik dan ook minimaal een week bedrust houden en vanaf volgend weekend mag ik weer alles gaan proberen op te bouwen.
Volgens de arts moet ik 2 tot 2,5 week na de operatie weer de oude zijn. Maar ik moet vooral naar mijn lichaam luisteren, zei ze.....
Al met al lijkt het allemaal juist op tijd te zijn opgelost alvorens wij naar Hongarije afreizen.
In eerste instantie waren we daar wel bang voor, maar we werden vrij snel gerustgesteld door de artsen. Dat er zonder complicaties geen gevaar zou zijn voor de reis. GELUKKIG!
Nu maar hopen dat er geen complicaties optreden.
De medische tegenslagen die wij de laatste weken/maanden hebben gehad en overwonnen hebben of aan het overwinnen zijn, duidt erop dat dit wel onze kinderen moeten zijn....
Ach ja, alles wat we gehad hebben, kunnen we niet meer krijgen als de kinderen er zijn... (hahaha)
Dit geeft me nog meer zin en kijk ik nog meer uit naar onze 4 kanjers!
IK HEB ER ZIN IN!!!!! (maar eerst nog even goed rusten en herstellen)
tot de volgende update....
Het land Hongarije daar gaan we voor, vandaar de vlag van Hongarije
zaterdag 16 april 2011
zondag 10 april 2011
Het is weer even geleden
Het is alweer even geleden dat ik hier een stukje heb geplaatst.
Het wordt dus wel tijd om even mijn blijdschap te laten horen over onze 4 super kidzzzzz....
Mijn laatste bericht is alweer van voor het voorstel.
Dit heeft alles te maken met de drukte van de laatste weken/maanden.
Sinds dat we het voorstel hebben gehad, zijn we druk bezig om alles te regelen.
Van een huis in Hongarije tot verzekeringen tot de kinderkamers tot het huis geheel kindvriendelijk maken tot de overdracht van de winkel aan onze bedrijfsleiders. En alles wat er nog meer bijkomt.
Ik ben super blij met het voorstel en heb enorm veel zin om de kinderen te gaan ontmoeten.
Ik kijk er echt naar uit!
We hebben verschillende foto's gezien van Márk, Ramona, Krisztina en Regina, maar om ze straks in het echt te gaan bewonderen roept toch wel een heel speciaal gevoel op.
Voor dat we het voorstel kregen en nog niets van het bestaan van onze kinderen wisten, had ik uiteraard wel eens lopen dagdromen van hoe het zou zijn. Zou het direct goed voelen of zou ik twijfels hebben of voelt het direct als mijn kinderen. En zo spookten er meerdere vragen in het verleden door mijn hoofd.
Nou ik kan je zeggen, dat het geweldig voelt. Bij de eerste blik op de foto, stel je jezelf de vraag; "Zijn dit mijn toekomstige kinderen?"
En het tweede moment dacht ik... Yes, dit worden ONZE kinderen! Super!
En dit laatste gevoel wordt met de dag sterker. (als dat nog mogelijk is)
Soms ben ik al behoorlijk zenuwachtig als ik aan de eerste ontmoeting denk...
Ik denk dat dit ook niet vreemd is, gezien het een hele grote gebeurtenis is, in zowel ons leven als dat van de kinderen.
Het beste kan ik mijn gevoel als volgt samenvatten en dat wil ik het liefst de hele dag uitschreeuwen:
"Ik word papa van 4 bijzonder mooie kinderen!"
Vanaf nu zal ik weer met meer regelmaat een stukje proberen te publiceren op deze blog, om jullie te laten delen in onze ervaringen.
Groeten,
Martijn
Het wordt dus wel tijd om even mijn blijdschap te laten horen over onze 4 super kidzzzzz....
Mijn laatste bericht is alweer van voor het voorstel.
Dit heeft alles te maken met de drukte van de laatste weken/maanden.
Sinds dat we het voorstel hebben gehad, zijn we druk bezig om alles te regelen.
Van een huis in Hongarije tot verzekeringen tot de kinderkamers tot het huis geheel kindvriendelijk maken tot de overdracht van de winkel aan onze bedrijfsleiders. En alles wat er nog meer bijkomt.
Ik ben super blij met het voorstel en heb enorm veel zin om de kinderen te gaan ontmoeten.
Ik kijk er echt naar uit!
We hebben verschillende foto's gezien van Márk, Ramona, Krisztina en Regina, maar om ze straks in het echt te gaan bewonderen roept toch wel een heel speciaal gevoel op.
Voor dat we het voorstel kregen en nog niets van het bestaan van onze kinderen wisten, had ik uiteraard wel eens lopen dagdromen van hoe het zou zijn. Zou het direct goed voelen of zou ik twijfels hebben of voelt het direct als mijn kinderen. En zo spookten er meerdere vragen in het verleden door mijn hoofd.
Nou ik kan je zeggen, dat het geweldig voelt. Bij de eerste blik op de foto, stel je jezelf de vraag; "Zijn dit mijn toekomstige kinderen?"
En het tweede moment dacht ik... Yes, dit worden ONZE kinderen! Super!
En dit laatste gevoel wordt met de dag sterker. (als dat nog mogelijk is)
Soms ben ik al behoorlijk zenuwachtig als ik aan de eerste ontmoeting denk...
Ik denk dat dit ook niet vreemd is, gezien het een hele grote gebeurtenis is, in zowel ons leven als dat van de kinderen.
Het beste kan ik mijn gevoel als volgt samenvatten en dat wil ik het liefst de hele dag uitschreeuwen:
"Ik word papa van 4 bijzonder mooie kinderen!"
Vanaf nu zal ik weer met meer regelmaat een stukje proberen te publiceren op deze blog, om jullie te laten delen in onze ervaringen.
Groeten,
Martijn
dinsdag 5 april 2011
HET BELANG VAN HECHTING (GOED LEZEN!!)
HET BELANG VAN HECHTING EN HOE JULLIE ONS KUNNEN HELPEN
Om onze kindjes straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina goed en aandachtig doorlezen.
Adoptie net even anders
Een adoptiekindje is in sommige opzichten net even anders dan een biologisch kindje. Dit omdat het kind niet vanaf de embryotijd bij je is. Hierdoor ontstaat niet vanzelf een hechte band tussen het kind en de ouder.
In vergelijking tot de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind bij adoptie meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien, dan bij een geboorte.
Het kind moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden.
Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kind daarbij helpen. Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen.
HECHTING BIJ ADOPTIEKINDEREN:
In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kind hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar werden zij hierin steeds terleurgestel en voelden zich afgewezen: eerst door de biologische moeder die de zorg niet kon dragen, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kindje geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kindje het vertrouwen mist.
Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland groot is; de adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kind gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.
Zij kunnen dit uiten in klampgedrag, alles man vriendje spelen of totaal negeren van de nieuwe verzorgers.
Manieren om maar niet echt contact te hoeven aan gaan
ROUW:
Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reactie op het verlies dat ze hebben gehad. Ze verliezen immers alles wat vertrouwd voor ze was. Hun verzorgers, school, vriendjes, hun taal.
Toch moeten ook deze kinderen zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekindjes makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.
Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen.
Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.
Omgang met familie, vrienden en bekenden
Zoals eerder geschreven, kunnen familie, vrienden en bekenden (jullie dus) onze 4 kanjers en ons helpen bij het hechtingsproces. Hoe dat kan lees je hieronder:
Om de hechting van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina zo goed mogelijk te laten verlopen, hebben we ons voorgenomen na thuiskomst een gewenningsperiode in te lassen. Gedurende deze periode moeten wij er voortdurend voor hen zijn, laten merken dat zij altijd op ons kunnen rekenen. We laten ze ontdekken dat wij te vertrouwen zijn en dat zij zich bij ons veilig kunnen voelen. Deze rustperiode betekent ook dat we de hoeveelheid bezoek aan huis zoveel mogelijk beperken, hoe moeilijk dat ook voor jullie en ons is. Bellen, e-mailen etc. mag uiteraard altijd, graag zelfs!!
Verder is het voor de hechting belangrijk dat alleen wij Márk, Ramóna, Krisztina en Regina de eerste tijd verzorgen, aandacht en liefde geven, troosten etc. Jullie kunnen ons helpen door hen te leren wie hun nieuwe ouders zijn door de eerste tijd zoveel mogelijk afstand te houden. Dat betekent bijvoorbeeld ook dat het beter is Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet op schoot te nemen of op tillen en hen zelf niets zelf te geven. Mocht je toch iets willen geven, geef dat dan aan ons zodat wij het aan Márk, Ramóna, Krisztina of Regina kunnen geven.
Puntgewijs:
- Geen bezoek aan huis in de eerste maanden naar thuis komst, wel bellen, post en e-mails
- Kinderen niet knuffelen en op schoot nemen in de eerste maanden naar thuiskomst
- Cadeau's en eten eerst aan ons geven wij geven het aan het kind
- Maak de kinderen bewust dat wij de ouders zijn, door ons als papa en mama te benoemen naar hen.
Op deze manier moeten Márk, Ramóna, Krisztina en Regina leren dat wij hun ouders zijn en kunnen we een vertrouwensband opbouwen. Wanneer Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet leren om met ons een vertrouwensband aan te gaan, kan dit op latere leeftijd negatieve gevolgen hebben.
Wij begrijpen heel erg goed dat deze "regels" voor niemand leuk zijn, maar ze zijn wel heel erg belangrijk voor de toekomst van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina. Van te voren is niet te zeggen hoe lang dit alles zal duren. Dit hangt volledig van hun ontwikkeling af. Wij hopen dat jullie hier begrip voor hebben en dat we op jullie medewerking kunnen rekenen.
Wanneer de tijd van knuffelen is aangebroken laten we jullie dit absoluut weten!
Om onze kindjes straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina goed en aandachtig doorlezen.
Adoptie net even anders
Een adoptiekindje is in sommige opzichten net even anders dan een biologisch kindje. Dit omdat het kind niet vanaf de embryotijd bij je is. Hierdoor ontstaat niet vanzelf een hechte band tussen het kind en de ouder.
In vergelijking tot de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind bij adoptie meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien, dan bij een geboorte.
Het kind moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden.
Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kind daarbij helpen. Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen.
HECHTING BIJ ADOPTIEKINDEREN:
In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kind hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar werden zij hierin steeds terleurgestel en voelden zich afgewezen: eerst door de biologische moeder die de zorg niet kon dragen, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kindje geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kindje het vertrouwen mist.
Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland groot is; de adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kind gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.
Zij kunnen dit uiten in klampgedrag, alles man vriendje spelen of totaal negeren van de nieuwe verzorgers.
Manieren om maar niet echt contact te hoeven aan gaan
ROUW:
Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reactie op het verlies dat ze hebben gehad. Ze verliezen immers alles wat vertrouwd voor ze was. Hun verzorgers, school, vriendjes, hun taal.
Toch moeten ook deze kinderen zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekindjes makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.
Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen.
Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.
Omgang met familie, vrienden en bekenden
Zoals eerder geschreven, kunnen familie, vrienden en bekenden (jullie dus) onze 4 kanjers en ons helpen bij het hechtingsproces. Hoe dat kan lees je hieronder:
Om de hechting van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina zo goed mogelijk te laten verlopen, hebben we ons voorgenomen na thuiskomst een gewenningsperiode in te lassen. Gedurende deze periode moeten wij er voortdurend voor hen zijn, laten merken dat zij altijd op ons kunnen rekenen. We laten ze ontdekken dat wij te vertrouwen zijn en dat zij zich bij ons veilig kunnen voelen. Deze rustperiode betekent ook dat we de hoeveelheid bezoek aan huis zoveel mogelijk beperken, hoe moeilijk dat ook voor jullie en ons is. Bellen, e-mailen etc. mag uiteraard altijd, graag zelfs!!
Verder is het voor de hechting belangrijk dat alleen wij Márk, Ramóna, Krisztina en Regina de eerste tijd verzorgen, aandacht en liefde geven, troosten etc. Jullie kunnen ons helpen door hen te leren wie hun nieuwe ouders zijn door de eerste tijd zoveel mogelijk afstand te houden. Dat betekent bijvoorbeeld ook dat het beter is Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet op schoot te nemen of op tillen en hen zelf niets zelf te geven. Mocht je toch iets willen geven, geef dat dan aan ons zodat wij het aan Márk, Ramóna, Krisztina of Regina kunnen geven.
Puntgewijs:
- Geen bezoek aan huis in de eerste maanden naar thuis komst, wel bellen, post en e-mails
- Kinderen niet knuffelen en op schoot nemen in de eerste maanden naar thuiskomst
- Cadeau's en eten eerst aan ons geven wij geven het aan het kind
- Maak de kinderen bewust dat wij de ouders zijn, door ons als papa en mama te benoemen naar hen.
Op deze manier moeten Márk, Ramóna, Krisztina en Regina leren dat wij hun ouders zijn en kunnen we een vertrouwensband opbouwen. Wanneer Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet leren om met ons een vertrouwensband aan te gaan, kan dit op latere leeftijd negatieve gevolgen hebben.
Wij begrijpen heel erg goed dat deze "regels" voor niemand leuk zijn, maar ze zijn wel heel erg belangrijk voor de toekomst van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina. Van te voren is niet te zeggen hoe lang dit alles zal duren. Dit hangt volledig van hun ontwikkeling af. Wij hopen dat jullie hier begrip voor hebben en dat we op jullie medewerking kunnen rekenen.
Wanneer de tijd van knuffelen is aangebroken laten we jullie dit absoluut weten!
dinsdag 29 maart 2011
AFREIS GESPREK NAS
Op dondedag 24 Maart zijn we 's ochtends veilig geland op Schiphol. We zijn toen eerst naar huis gereden. Koffers uitgepakt. Kriszta haar tas weer ingepakt. Toen op naar Best. Fotoboekjes gehaald, Kriszta afgezet bij Henny en Dhympna, even wat gegeten en door naar Ouderwater, naar het NAS kantoor.
We werden heel hartelijk ontvangen met chocolade flikken met roze en blauwe muisjes en thee door Hildie en Márti. Márti is onze direkte contactpersoon in Hongarije. Zij zal bij veel dingen daar aanwezig zijn en dat geeft toch een veilig en goed gevoel. We hebben doorgenomen hoe de procedure daar zal zijn en we hebben een datum waarop we onze kinderen voor het eerst zullen ontmoeten:
We werden heel hartelijk ontvangen met chocolade flikken met roze en blauwe muisjes en thee door Hildie en Márti. Márti is onze direkte contactpersoon in Hongarije. Zij zal bij veel dingen daar aanwezig zijn en dat geeft toch een veilig en goed gevoel. We hebben doorgenomen hoe de procedure daar zal zijn en we hebben een datum waarop we onze kinderen voor het eerst zullen ontmoeten:
DINSDAG 3 MEI 2011!
Het begint nu echt spannend te worden. Nog maar 5 weken totdat we zullen afreizen en we moeten nog zoveel regelen.
Inmiddels is het 2e stapelbed gekocht, net als de auto (7 persoons) De verzekering gebeld, maar we moeten nog veel meer doen en genieten daar volop van. Van vrienden hebben we al kleren gekregen en speelgoed. We zoeken nog 2 autostoeltjes voor kinderen va 4 (hint) en een fiets voor Márk en Regina. Ook hebben we wel belang bij een trampoline. Dus mochten er nog mensen zijn die dit hebben staan en er vanaf willen. Wij nemen het graag over ;-)
Hierbij nog een foto van onze toekomstige gezins samenstelling :-)
Met dank aan Ester, de zus van Petra. Zij gaf ons een plymobiel gezin, inclusief 3 honden. Zo leuk!
Terug van Curacao
Vlak na het voorstel gingen we op vakantie naar Curacao, samen met mijn schoonouders, schoonzus, zwager en onze Vakantiedochter Krisztina.
Martijn heeft Krisztina een dag van te voren opgehaald in Budapest en daarna zijn we met z'n allen canaf Amsterdam naar Curacao gevlogen. Een lange zit, maar het warme welkom van Emiel en Ferrand op Hato airport was het zeker waard.
We hadden een leuk huis op een supermooie plek. 's ochtends zwommen er zeeschilpadden voorbij en 's avonds sprongen de tonijn (vissen) hoog boven de golven uit.
Verder zijn we wezen quatrijden, snorkelen en hebben we vooral heerlijk geluierd en gerelaxed. Martijn en ik konden op deze manier ons voorstel voor die 4 prachtige kids even goed laten bezinken. We hebben op vakantie een leuk fotoboek voor ze gemaakt met foto's van ons, de honden, familie en uiteraard van tante Krisztina. Die ook erg enthousiast was over ons 4-tal.
Deze vakantie was ook al een goed voorproefje op hoe het straks zal zijn, want Kriszta is een echte puber en heeft echt haar nukken af en toe. Toch was het vooral heel leuk en gezellig. Kriszta is op vakantie BFF geworden met Jill (dochter van Solange). Voor mensen die nog niet in die fase zitten. BFF is Best Friends Forever. Ik had er ook nog niet van gehoord, maar sinds deze vakantie weet ik er alles van. Jill en Kriszta konden wel zussen zijn, zoveel lol hadden die en ze snapten elkaar zonder veel woorden.
Het was dan ook wel erg jammer toen we terug moesten naar huis. Hoewel wij wel heel erg uitkeken naar het afreisgesprek met de NAS die we zouden hebben op de avond dat we landde.
Daar meer over in het volgende bericht ;-)
Eigenlijk zeggen foto's meer dan woorden dus bij deze:
Martijn heeft Krisztina een dag van te voren opgehaald in Budapest en daarna zijn we met z'n allen canaf Amsterdam naar Curacao gevlogen. Een lange zit, maar het warme welkom van Emiel en Ferrand op Hato airport was het zeker waard.
We hadden een leuk huis op een supermooie plek. 's ochtends zwommen er zeeschilpadden voorbij en 's avonds sprongen de tonijn (vissen) hoog boven de golven uit.
Verder zijn we wezen quatrijden, snorkelen en hebben we vooral heerlijk geluierd en gerelaxed. Martijn en ik konden op deze manier ons voorstel voor die 4 prachtige kids even goed laten bezinken. We hebben op vakantie een leuk fotoboek voor ze gemaakt met foto's van ons, de honden, familie en uiteraard van tante Krisztina. Die ook erg enthousiast was over ons 4-tal.
Deze vakantie was ook al een goed voorproefje op hoe het straks zal zijn, want Kriszta is een echte puber en heeft echt haar nukken af en toe. Toch was het vooral heel leuk en gezellig. Kriszta is op vakantie BFF geworden met Jill (dochter van Solange). Voor mensen die nog niet in die fase zitten. BFF is Best Friends Forever. Ik had er ook nog niet van gehoord, maar sinds deze vakantie weet ik er alles van. Jill en Kriszta konden wel zussen zijn, zoveel lol hadden die en ze snapten elkaar zonder veel woorden.
Het was dan ook wel erg jammer toen we terug moesten naar huis. Hoewel wij wel heel erg uitkeken naar het afreisgesprek met de NAS die we zouden hebben op de avond dat we landde.
Daar meer over in het volgende bericht ;-)
Eigenlijk zeggen foto's meer dan woorden dus bij deze:
 |
| Curaco zo mooi! |
 |
| lekker zwemmen |
 |
| BFF Dushi's |
 |
| BFF |
 |
| De heren op Hato |
Abonneren op:
Posts (Atom)