Het is alweer even geleden dat ik hier een stukje heb geplaatst.
Het wordt dus wel tijd om even mijn blijdschap te laten horen over onze 4 super kidzzzzz....
Mijn laatste bericht is alweer van voor het voorstel.
Dit heeft alles te maken met de drukte van de laatste weken/maanden.
Sinds dat we het voorstel hebben gehad, zijn we druk bezig om alles te regelen.
Van een huis in Hongarije tot verzekeringen tot de kinderkamers tot het huis geheel kindvriendelijk maken tot de overdracht van de winkel aan onze bedrijfsleiders. En alles wat er nog meer bijkomt.
Ik ben super blij met het voorstel en heb enorm veel zin om de kinderen te gaan ontmoeten.
Ik kijk er echt naar uit!
We hebben verschillende foto's gezien van Márk, Ramona, Krisztina en Regina, maar om ze straks in het echt te gaan bewonderen roept toch wel een heel speciaal gevoel op.
Voor dat we het voorstel kregen en nog niets van het bestaan van onze kinderen wisten, had ik uiteraard wel eens lopen dagdromen van hoe het zou zijn. Zou het direct goed voelen of zou ik twijfels hebben of voelt het direct als mijn kinderen. En zo spookten er meerdere vragen in het verleden door mijn hoofd.
Nou ik kan je zeggen, dat het geweldig voelt. Bij de eerste blik op de foto, stel je jezelf de vraag; "Zijn dit mijn toekomstige kinderen?"
En het tweede moment dacht ik... Yes, dit worden ONZE kinderen! Super!
En dit laatste gevoel wordt met de dag sterker. (als dat nog mogelijk is)
Soms ben ik al behoorlijk zenuwachtig als ik aan de eerste ontmoeting denk...
Ik denk dat dit ook niet vreemd is, gezien het een hele grote gebeurtenis is, in zowel ons leven als dat van de kinderen.
Het beste kan ik mijn gevoel als volgt samenvatten en dat wil ik het liefst de hele dag uitschreeuwen:
"Ik word papa van 4 bijzonder mooie kinderen!"
Vanaf nu zal ik weer met meer regelmaat een stukje proberen te publiceren op deze blog, om jullie te laten delen in onze ervaringen.
Groeten,
Martijn
Het land Hongarije daar gaan we voor, vandaar de vlag van Hongarije
zondag 10 april 2011
dinsdag 5 april 2011
HET BELANG VAN HECHTING (GOED LEZEN!!)
HET BELANG VAN HECHTING EN HOE JULLIE ONS KUNNEN HELPEN
Om onze kindjes straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina goed en aandachtig doorlezen.
Adoptie net even anders
Een adoptiekindje is in sommige opzichten net even anders dan een biologisch kindje. Dit omdat het kind niet vanaf de embryotijd bij je is. Hierdoor ontstaat niet vanzelf een hechte band tussen het kind en de ouder.
In vergelijking tot de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind bij adoptie meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien, dan bij een geboorte.
Het kind moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden.
Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kind daarbij helpen. Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen.
HECHTING BIJ ADOPTIEKINDEREN:
In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kind hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar werden zij hierin steeds terleurgestel en voelden zich afgewezen: eerst door de biologische moeder die de zorg niet kon dragen, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kindje geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kindje het vertrouwen mist.
Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland groot is; de adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kind gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.
Zij kunnen dit uiten in klampgedrag, alles man vriendje spelen of totaal negeren van de nieuwe verzorgers.
Manieren om maar niet echt contact te hoeven aan gaan
ROUW:
Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reactie op het verlies dat ze hebben gehad. Ze verliezen immers alles wat vertrouwd voor ze was. Hun verzorgers, school, vriendjes, hun taal.
Toch moeten ook deze kinderen zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekindjes makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.
Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen.
Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.
Omgang met familie, vrienden en bekenden
Zoals eerder geschreven, kunnen familie, vrienden en bekenden (jullie dus) onze 4 kanjers en ons helpen bij het hechtingsproces. Hoe dat kan lees je hieronder:
Om de hechting van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina zo goed mogelijk te laten verlopen, hebben we ons voorgenomen na thuiskomst een gewenningsperiode in te lassen. Gedurende deze periode moeten wij er voortdurend voor hen zijn, laten merken dat zij altijd op ons kunnen rekenen. We laten ze ontdekken dat wij te vertrouwen zijn en dat zij zich bij ons veilig kunnen voelen. Deze rustperiode betekent ook dat we de hoeveelheid bezoek aan huis zoveel mogelijk beperken, hoe moeilijk dat ook voor jullie en ons is. Bellen, e-mailen etc. mag uiteraard altijd, graag zelfs!!
Verder is het voor de hechting belangrijk dat alleen wij Márk, Ramóna, Krisztina en Regina de eerste tijd verzorgen, aandacht en liefde geven, troosten etc. Jullie kunnen ons helpen door hen te leren wie hun nieuwe ouders zijn door de eerste tijd zoveel mogelijk afstand te houden. Dat betekent bijvoorbeeld ook dat het beter is Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet op schoot te nemen of op tillen en hen zelf niets zelf te geven. Mocht je toch iets willen geven, geef dat dan aan ons zodat wij het aan Márk, Ramóna, Krisztina of Regina kunnen geven.
Puntgewijs:
- Geen bezoek aan huis in de eerste maanden naar thuis komst, wel bellen, post en e-mails
- Kinderen niet knuffelen en op schoot nemen in de eerste maanden naar thuiskomst
- Cadeau's en eten eerst aan ons geven wij geven het aan het kind
- Maak de kinderen bewust dat wij de ouders zijn, door ons als papa en mama te benoemen naar hen.
Op deze manier moeten Márk, Ramóna, Krisztina en Regina leren dat wij hun ouders zijn en kunnen we een vertrouwensband opbouwen. Wanneer Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet leren om met ons een vertrouwensband aan te gaan, kan dit op latere leeftijd negatieve gevolgen hebben.
Wij begrijpen heel erg goed dat deze "regels" voor niemand leuk zijn, maar ze zijn wel heel erg belangrijk voor de toekomst van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina. Van te voren is niet te zeggen hoe lang dit alles zal duren. Dit hangt volledig van hun ontwikkeling af. Wij hopen dat jullie hier begrip voor hebben en dat we op jullie medewerking kunnen rekenen.
Wanneer de tijd van knuffelen is aangebroken laten we jullie dit absoluut weten!
Om onze kindjes straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina goed en aandachtig doorlezen.
Adoptie net even anders
Een adoptiekindje is in sommige opzichten net even anders dan een biologisch kindje. Dit omdat het kind niet vanaf de embryotijd bij je is. Hierdoor ontstaat niet vanzelf een hechte band tussen het kind en de ouder.
In vergelijking tot de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind bij adoptie meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien, dan bij een geboorte.
Het kind moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden.
Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kind daarbij helpen. Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen.
HECHTING BIJ ADOPTIEKINDEREN:
In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kind hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar werden zij hierin steeds terleurgestel en voelden zich afgewezen: eerst door de biologische moeder die de zorg niet kon dragen, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kindje geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kindje het vertrouwen mist.
Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland groot is; de adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kind gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.
Zij kunnen dit uiten in klampgedrag, alles man vriendje spelen of totaal negeren van de nieuwe verzorgers.
Manieren om maar niet echt contact te hoeven aan gaan
ROUW:
Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reactie op het verlies dat ze hebben gehad. Ze verliezen immers alles wat vertrouwd voor ze was. Hun verzorgers, school, vriendjes, hun taal.
Toch moeten ook deze kinderen zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekindjes makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.
Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen.
Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.
Omgang met familie, vrienden en bekenden
Zoals eerder geschreven, kunnen familie, vrienden en bekenden (jullie dus) onze 4 kanjers en ons helpen bij het hechtingsproces. Hoe dat kan lees je hieronder:
Om de hechting van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina zo goed mogelijk te laten verlopen, hebben we ons voorgenomen na thuiskomst een gewenningsperiode in te lassen. Gedurende deze periode moeten wij er voortdurend voor hen zijn, laten merken dat zij altijd op ons kunnen rekenen. We laten ze ontdekken dat wij te vertrouwen zijn en dat zij zich bij ons veilig kunnen voelen. Deze rustperiode betekent ook dat we de hoeveelheid bezoek aan huis zoveel mogelijk beperken, hoe moeilijk dat ook voor jullie en ons is. Bellen, e-mailen etc. mag uiteraard altijd, graag zelfs!!
Verder is het voor de hechting belangrijk dat alleen wij Márk, Ramóna, Krisztina en Regina de eerste tijd verzorgen, aandacht en liefde geven, troosten etc. Jullie kunnen ons helpen door hen te leren wie hun nieuwe ouders zijn door de eerste tijd zoveel mogelijk afstand te houden. Dat betekent bijvoorbeeld ook dat het beter is Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet op schoot te nemen of op tillen en hen zelf niets zelf te geven. Mocht je toch iets willen geven, geef dat dan aan ons zodat wij het aan Márk, Ramóna, Krisztina of Regina kunnen geven.
Puntgewijs:
- Geen bezoek aan huis in de eerste maanden naar thuis komst, wel bellen, post en e-mails
- Kinderen niet knuffelen en op schoot nemen in de eerste maanden naar thuiskomst
- Cadeau's en eten eerst aan ons geven wij geven het aan het kind
- Maak de kinderen bewust dat wij de ouders zijn, door ons als papa en mama te benoemen naar hen.
Op deze manier moeten Márk, Ramóna, Krisztina en Regina leren dat wij hun ouders zijn en kunnen we een vertrouwensband opbouwen. Wanneer Márk, Ramóna, Krisztina en Regina niet leren om met ons een vertrouwensband aan te gaan, kan dit op latere leeftijd negatieve gevolgen hebben.
Wij begrijpen heel erg goed dat deze "regels" voor niemand leuk zijn, maar ze zijn wel heel erg belangrijk voor de toekomst van Márk, Ramóna, Krisztina en Regina. Van te voren is niet te zeggen hoe lang dit alles zal duren. Dit hangt volledig van hun ontwikkeling af. Wij hopen dat jullie hier begrip voor hebben en dat we op jullie medewerking kunnen rekenen.
Wanneer de tijd van knuffelen is aangebroken laten we jullie dit absoluut weten!
dinsdag 29 maart 2011
AFREIS GESPREK NAS
Op dondedag 24 Maart zijn we 's ochtends veilig geland op Schiphol. We zijn toen eerst naar huis gereden. Koffers uitgepakt. Kriszta haar tas weer ingepakt. Toen op naar Best. Fotoboekjes gehaald, Kriszta afgezet bij Henny en Dhympna, even wat gegeten en door naar Ouderwater, naar het NAS kantoor.
We werden heel hartelijk ontvangen met chocolade flikken met roze en blauwe muisjes en thee door Hildie en Márti. Márti is onze direkte contactpersoon in Hongarije. Zij zal bij veel dingen daar aanwezig zijn en dat geeft toch een veilig en goed gevoel. We hebben doorgenomen hoe de procedure daar zal zijn en we hebben een datum waarop we onze kinderen voor het eerst zullen ontmoeten:
We werden heel hartelijk ontvangen met chocolade flikken met roze en blauwe muisjes en thee door Hildie en Márti. Márti is onze direkte contactpersoon in Hongarije. Zij zal bij veel dingen daar aanwezig zijn en dat geeft toch een veilig en goed gevoel. We hebben doorgenomen hoe de procedure daar zal zijn en we hebben een datum waarop we onze kinderen voor het eerst zullen ontmoeten:
DINSDAG 3 MEI 2011!
Het begint nu echt spannend te worden. Nog maar 5 weken totdat we zullen afreizen en we moeten nog zoveel regelen.
Inmiddels is het 2e stapelbed gekocht, net als de auto (7 persoons) De verzekering gebeld, maar we moeten nog veel meer doen en genieten daar volop van. Van vrienden hebben we al kleren gekregen en speelgoed. We zoeken nog 2 autostoeltjes voor kinderen va 4 (hint) en een fiets voor Márk en Regina. Ook hebben we wel belang bij een trampoline. Dus mochten er nog mensen zijn die dit hebben staan en er vanaf willen. Wij nemen het graag over ;-)
Hierbij nog een foto van onze toekomstige gezins samenstelling :-)
Met dank aan Ester, de zus van Petra. Zij gaf ons een plymobiel gezin, inclusief 3 honden. Zo leuk!
Terug van Curacao
Vlak na het voorstel gingen we op vakantie naar Curacao, samen met mijn schoonouders, schoonzus, zwager en onze Vakantiedochter Krisztina.
Martijn heeft Krisztina een dag van te voren opgehaald in Budapest en daarna zijn we met z'n allen canaf Amsterdam naar Curacao gevlogen. Een lange zit, maar het warme welkom van Emiel en Ferrand op Hato airport was het zeker waard.
We hadden een leuk huis op een supermooie plek. 's ochtends zwommen er zeeschilpadden voorbij en 's avonds sprongen de tonijn (vissen) hoog boven de golven uit.
Verder zijn we wezen quatrijden, snorkelen en hebben we vooral heerlijk geluierd en gerelaxed. Martijn en ik konden op deze manier ons voorstel voor die 4 prachtige kids even goed laten bezinken. We hebben op vakantie een leuk fotoboek voor ze gemaakt met foto's van ons, de honden, familie en uiteraard van tante Krisztina. Die ook erg enthousiast was over ons 4-tal.
Deze vakantie was ook al een goed voorproefje op hoe het straks zal zijn, want Kriszta is een echte puber en heeft echt haar nukken af en toe. Toch was het vooral heel leuk en gezellig. Kriszta is op vakantie BFF geworden met Jill (dochter van Solange). Voor mensen die nog niet in die fase zitten. BFF is Best Friends Forever. Ik had er ook nog niet van gehoord, maar sinds deze vakantie weet ik er alles van. Jill en Kriszta konden wel zussen zijn, zoveel lol hadden die en ze snapten elkaar zonder veel woorden.
Het was dan ook wel erg jammer toen we terug moesten naar huis. Hoewel wij wel heel erg uitkeken naar het afreisgesprek met de NAS die we zouden hebben op de avond dat we landde.
Daar meer over in het volgende bericht ;-)
Eigenlijk zeggen foto's meer dan woorden dus bij deze:
Martijn heeft Krisztina een dag van te voren opgehaald in Budapest en daarna zijn we met z'n allen canaf Amsterdam naar Curacao gevlogen. Een lange zit, maar het warme welkom van Emiel en Ferrand op Hato airport was het zeker waard.
We hadden een leuk huis op een supermooie plek. 's ochtends zwommen er zeeschilpadden voorbij en 's avonds sprongen de tonijn (vissen) hoog boven de golven uit.
Verder zijn we wezen quatrijden, snorkelen en hebben we vooral heerlijk geluierd en gerelaxed. Martijn en ik konden op deze manier ons voorstel voor die 4 prachtige kids even goed laten bezinken. We hebben op vakantie een leuk fotoboek voor ze gemaakt met foto's van ons, de honden, familie en uiteraard van tante Krisztina. Die ook erg enthousiast was over ons 4-tal.
Deze vakantie was ook al een goed voorproefje op hoe het straks zal zijn, want Kriszta is een echte puber en heeft echt haar nukken af en toe. Toch was het vooral heel leuk en gezellig. Kriszta is op vakantie BFF geworden met Jill (dochter van Solange). Voor mensen die nog niet in die fase zitten. BFF is Best Friends Forever. Ik had er ook nog niet van gehoord, maar sinds deze vakantie weet ik er alles van. Jill en Kriszta konden wel zussen zijn, zoveel lol hadden die en ze snapten elkaar zonder veel woorden.
Het was dan ook wel erg jammer toen we terug moesten naar huis. Hoewel wij wel heel erg uitkeken naar het afreisgesprek met de NAS die we zouden hebben op de avond dat we landde.
Daar meer over in het volgende bericht ;-)
Eigenlijk zeggen foto's meer dan woorden dus bij deze:
 |
| Curaco zo mooi! |
 |
| lekker zwemmen |
 |
| BFF Dushi's |
 |
| BFF |
 |
| De heren op Hato |
donderdag 10 maart 2011
Spannend bericht uit Hongarije en VOORSTEL
26-01-2011 Spannend nieuws vd NAS & CA
Op 26 november ontvingen wij een mail van de NAS. In deze mail vertelden zij ons dat ze van de Hongaarse Centrale Autoriteiten (CA) bericht hadden ontvangen, waarin werd aangegeven dat er op zeer korte termijn meerdere voorstellen zouden komen voor meerdere kinderen (3 én 4!). De Hongaarse CA heeft daarbij specifiek gevraagd of ons dossier inderdaad toestaat dat wij meerdere kinderen tegelijk mogen adopteren. In ons dossier is hier namelijk wel melding van gemaakt maar nog geen toestemming voor gegeven.
NAS heeft ons daarom verzocht terug te gaan naar de raad van de Kinderbescherming met het verzoek deze toestemming te verlenen.
Ik moet zeggen dat wie hier wel vrolijk van worden. Want zover ons bekend mag je zo'n gesprek alleen maar aanvragen als er ook daadwerkelijk een specifiek voorstel voor ONS ligt.
Uiteraard hebben we de NAS hiernaar gevraagd, maar zij geven aan dat ze hier niks over kunnen melden. Er ligt volgens hen geen concreet voorstel.
Best vaag!
Maar het geeft ons een enorme boost om te weten dat de CA ons dossier heeft gelezen en ernaar heeft gevraagd. We liggen dus niet ergens op een stapel te verstoffen.
Het is zo spannend nieuws! We houden het nu eerst maar even stil, omdat we eigenlijk nog niks weten en straks blijkt er helemaal niks te zijn. We wachten nu eerst maar even het gesprek met de Raad van de Kinderbescherming af en mochten we daar wijzer van worden dan zullen we het ook met jullie delen.
Woensdag 02-02-11 De raad belt
Afgelopen maandag hadden we met de Raad van de Kinderbescherming een afspraak gemaakt voor 7 februari. Vandaag belde de raadsmedewerker om de afspraak te verzetten naar 9 februari. Ik nam de gelegenheid om te vragen wat wij moesten verwachten van dit gesprek. Ik gaf aan dat we het allemaal wat verwarrend vonden. De raad had ons immers gezegd dat we pas terug hoeven als er een definitief voorstel voor ons ligt en de NAS geeft aan dat er geen concreet voorstel is, maar dat ze toch willen dat we met de raad gaan praten.
De Raadsmedewerker gaf aan dat zij het ook wat vreemd vond en dat ze daarover had gebeld met de NAS, maar die zeiden tegen haar ook dat er nog geen concreet voorstel was.
Ze was het ook met me eens dat wij over de mogelijkheid voor meerdere kinderen al erg veel gesproken hadden. Ze zou het voorleggen aan de gedragsdeskundige en het mij laten weten als er iets zou wijzigen.
Vrijdag 04-02-11 NAS belt
Hildie van de NAS belde rond 13.15 uur met de vraag of wij de Raad van de kinderbescherming al hadden gesproken. Ik gaf aan dat wij daar een afspraak mee hadden gemaakt en dat ook hadden doorgegeven. Dat klopte inderdaad, maar dat was niet wat Hildie bedoelde.
Hildie belde namelijk om te zeggen dat de raad hen had gebeld om te zeggen dat ze een gesprek niet nodig achtten voordat er een definief voorstel lag. Ze stonden inderdaad positief tegen een voorstel van 3 of 4 kinderen. Dat was natuurlijk positief.
Maar het werd nog veeeeeeeeel positiever, want:
ER LIGT EEN CONCREET VOORSTEL!
De CA in Hongarije hebben een passend voorstel voor ons van 4 kinderen!!!!!!!
Meer mocht Hildie er nog niet over vertellen. Dus we weten geen leeftijden, achtergronden of dat het jongens of meiden zijn. Maar er zijn 4 kindjes waarvan ze denken dat ze goed bij ons passen.
We moeten dus toch naar de raad!
De NAS is heel hard bezig om ervoor te zorgen dat, dat woensdag de 9e al kan. Dus de kinddossier worden nu vertaald naar het Nederlands en gecheckt of ze wel compleet zijn. Als ze dat lukt gaat het geplande gesprek gewoon door en anders wordt het iets later.
Alleen de inhoud van het gesprek gaat echt over onze kinderen!!!!!!!!!!!
Het is superspannend. Het voelt een beetje alsof we een zwangerschapstest hebben gedaan en nu de 1e 12 weken doormoeten. Er kan nog van alles misgaan. Want als de raad ons te "licht" vindt voor dit voorstel, gaat het niet door.
We gaan ons dus goed voorbereiden en schrijven uiteraard verder zodra we zelf ook meer weten.
Donderdag 10-02-2011 Raad verzet afspraak
De Raadsmedewerker belde gisteren en had helaas minder goed nieuws. De gedragsdeskundige zou voorlopig niet terug komen op het werk. Daarom was er contact gelegd met een andere gedragsdeskundige en deze gaat maandag op vakantie. Dus het gesprek wordt over haar vakantie heen getild.
We kunnen nu pas 24 februari op gesprek komen. Het voelde echt naar. Wat balen zeg. We leven er sinds dat telefoontje van de NAS zo naar toe en nu wordt de afspraak voor de 3e keer verzet. We snappen dat het niet anders kan, maar nu moeten we nog 2 weken speculeren over hoe dat gesprek zal zijn.
Gelukkig hebben we veel leuke dingen in de tussentijd zoals een weekendje Budapest.
Ergens waren we ook bang dat de CA in Hongarije het ook allemaal te lang zou vinden en het voorstel in zou trekken. Maar Hildie van de NAS heeft ons verzekerd dat dat niet gebeurd. Dus we zijn gerustgesteld en wachten hierdoor de komende 2 weken rustiger af.
Wordt vervolgd!
Donderdag 24-02-2011
Vandaag een gesprek gehad met raadsmedewerker en gedragsdeskundige van de Raad van de Kinderbescherming in Breda. Om half drie waren we aan de beurt. Het was een goed gesprek, maar het leek wel heel veel op het vorige gesprek bij de Raad. Wij hadden verwacht dat de vragen veel meer zouden zijn toegespitst op ons voorstel. Maar voor ons gevoel waren de vragen vrij algemeen. Toen we hiernaar vroegen gaven ze beiden aan dat ze op alle vragen van ons antwoord hadden gehad. Gewoon in het gesprek. Dus we weten nu nog steeds niks eigenlijk. Behalve dan dat het voorstel goed aansluit bij onze wensen en grenzen en dat de raad een positief advies gaat uitbrengen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dat betekend dat wanneer de papieren in orde zijn en bij de NAS liggen wij een officieel voorstel krijgen!
Het is nu echt aftellen, we willen zo graag weten wie onze kinderen zijn.
Ons eigen kwartet!
(We vermoeden dat de kindjes tussen de 3 en de 9 zijn. En zijn benieuwd of ons voorgevoel klopt.)
Maandag 28-02-2011
De raad heeft gebeld en de brief voorgelezen die naar het ministerie van Justitie gaat. Hierin staat dat ze vinden dat wij een heel reeele kijk hebben op de adoptie en dat ze verwachten dat wij geen ja zullen zeggen tegen een voorstel dat over onze grenzen heen gaat. Zij verwachten echter dat dit ook niet nodig zal zijn omdat het voorstel dat er vanuit de NAS ligt volledig binnen de door ons gestelde grenzen ligt!
We hebben meteen de NAS gebeld of we al meer informatie kunnen krijgen, maar dat mag pas echt als het officiele papier van het ministerie in hun bezit is. O wat duurt wachten lang als je iets heel graag wilt.
Aangezien we zaterdag feest hebben met de familie, had ik gehoopt hen dan te kunnen verrassen met dit mooie nieuws, maar waarschijnlijk wordt het over het weekend heen getild.
Donderdag 04-03-2011
De NAS belt. We zijn op dat moment in het ziekenhuis in Eindhoven, omdat ze vermoeden dat ik een nierbekontsteking heb. Ik heb wat met bijzondere momenten in het Catharina Ziekenhuis. Martijn vroeg me er ooit al ten huwelijk en nu krijgen we er ook het officiele VOORSTEL.
We worden papa en mama van een zoon Márk en drie dochters Ramona, Krisztina en Regina. De kinderen zijn 8,5/ 6,5/ 4,5/ 3,5 jaar oud.
Ze komen uit de regio Budapest.
Het is zo bijzonder en zo onwerkelijk.
We hebben hun verhalen wel 10 keer gelezen en hun foto's al 100 keer bekeken.
Nog even en dan zijn we eindelijk een gezin.
En eindelijk kan ik dit lange bericht dan plaatsen :-)
En er zullen zeker verhalen komen, wanneer we afreizen!
Op 26 november ontvingen wij een mail van de NAS. In deze mail vertelden zij ons dat ze van de Hongaarse Centrale Autoriteiten (CA) bericht hadden ontvangen, waarin werd aangegeven dat er op zeer korte termijn meerdere voorstellen zouden komen voor meerdere kinderen (3 én 4!). De Hongaarse CA heeft daarbij specifiek gevraagd of ons dossier inderdaad toestaat dat wij meerdere kinderen tegelijk mogen adopteren. In ons dossier is hier namelijk wel melding van gemaakt maar nog geen toestemming voor gegeven.
NAS heeft ons daarom verzocht terug te gaan naar de raad van de Kinderbescherming met het verzoek deze toestemming te verlenen.
Ik moet zeggen dat wie hier wel vrolijk van worden. Want zover ons bekend mag je zo'n gesprek alleen maar aanvragen als er ook daadwerkelijk een specifiek voorstel voor ONS ligt.
Uiteraard hebben we de NAS hiernaar gevraagd, maar zij geven aan dat ze hier niks over kunnen melden. Er ligt volgens hen geen concreet voorstel.
Best vaag!
Maar het geeft ons een enorme boost om te weten dat de CA ons dossier heeft gelezen en ernaar heeft gevraagd. We liggen dus niet ergens op een stapel te verstoffen.
Het is zo spannend nieuws! We houden het nu eerst maar even stil, omdat we eigenlijk nog niks weten en straks blijkt er helemaal niks te zijn. We wachten nu eerst maar even het gesprek met de Raad van de Kinderbescherming af en mochten we daar wijzer van worden dan zullen we het ook met jullie delen.
Woensdag 02-02-11 De raad belt
Afgelopen maandag hadden we met de Raad van de Kinderbescherming een afspraak gemaakt voor 7 februari. Vandaag belde de raadsmedewerker om de afspraak te verzetten naar 9 februari. Ik nam de gelegenheid om te vragen wat wij moesten verwachten van dit gesprek. Ik gaf aan dat we het allemaal wat verwarrend vonden. De raad had ons immers gezegd dat we pas terug hoeven als er een definitief voorstel voor ons ligt en de NAS geeft aan dat er geen concreet voorstel is, maar dat ze toch willen dat we met de raad gaan praten.
De Raadsmedewerker gaf aan dat zij het ook wat vreemd vond en dat ze daarover had gebeld met de NAS, maar die zeiden tegen haar ook dat er nog geen concreet voorstel was.
Ze was het ook met me eens dat wij over de mogelijkheid voor meerdere kinderen al erg veel gesproken hadden. Ze zou het voorleggen aan de gedragsdeskundige en het mij laten weten als er iets zou wijzigen.
Vrijdag 04-02-11 NAS belt
Hildie van de NAS belde rond 13.15 uur met de vraag of wij de Raad van de kinderbescherming al hadden gesproken. Ik gaf aan dat wij daar een afspraak mee hadden gemaakt en dat ook hadden doorgegeven. Dat klopte inderdaad, maar dat was niet wat Hildie bedoelde.
Hildie belde namelijk om te zeggen dat de raad hen had gebeld om te zeggen dat ze een gesprek niet nodig achtten voordat er een definief voorstel lag. Ze stonden inderdaad positief tegen een voorstel van 3 of 4 kinderen. Dat was natuurlijk positief.
Maar het werd nog veeeeeeeeel positiever, want:
ER LIGT EEN CONCREET VOORSTEL!
De CA in Hongarije hebben een passend voorstel voor ons van 4 kinderen!!!!!!!
Meer mocht Hildie er nog niet over vertellen. Dus we weten geen leeftijden, achtergronden of dat het jongens of meiden zijn. Maar er zijn 4 kindjes waarvan ze denken dat ze goed bij ons passen.
We moeten dus toch naar de raad!
De NAS is heel hard bezig om ervoor te zorgen dat, dat woensdag de 9e al kan. Dus de kinddossier worden nu vertaald naar het Nederlands en gecheckt of ze wel compleet zijn. Als ze dat lukt gaat het geplande gesprek gewoon door en anders wordt het iets later.
Alleen de inhoud van het gesprek gaat echt over onze kinderen!!!!!!!!!!!
Het is superspannend. Het voelt een beetje alsof we een zwangerschapstest hebben gedaan en nu de 1e 12 weken doormoeten. Er kan nog van alles misgaan. Want als de raad ons te "licht" vindt voor dit voorstel, gaat het niet door.
We gaan ons dus goed voorbereiden en schrijven uiteraard verder zodra we zelf ook meer weten.
Donderdag 10-02-2011 Raad verzet afspraak
De Raadsmedewerker belde gisteren en had helaas minder goed nieuws. De gedragsdeskundige zou voorlopig niet terug komen op het werk. Daarom was er contact gelegd met een andere gedragsdeskundige en deze gaat maandag op vakantie. Dus het gesprek wordt over haar vakantie heen getild.
We kunnen nu pas 24 februari op gesprek komen. Het voelde echt naar. Wat balen zeg. We leven er sinds dat telefoontje van de NAS zo naar toe en nu wordt de afspraak voor de 3e keer verzet. We snappen dat het niet anders kan, maar nu moeten we nog 2 weken speculeren over hoe dat gesprek zal zijn.
Gelukkig hebben we veel leuke dingen in de tussentijd zoals een weekendje Budapest.
Ergens waren we ook bang dat de CA in Hongarije het ook allemaal te lang zou vinden en het voorstel in zou trekken. Maar Hildie van de NAS heeft ons verzekerd dat dat niet gebeurd. Dus we zijn gerustgesteld en wachten hierdoor de komende 2 weken rustiger af.
Wordt vervolgd!
Donderdag 24-02-2011
Vandaag een gesprek gehad met raadsmedewerker en gedragsdeskundige van de Raad van de Kinderbescherming in Breda. Om half drie waren we aan de beurt. Het was een goed gesprek, maar het leek wel heel veel op het vorige gesprek bij de Raad. Wij hadden verwacht dat de vragen veel meer zouden zijn toegespitst op ons voorstel. Maar voor ons gevoel waren de vragen vrij algemeen. Toen we hiernaar vroegen gaven ze beiden aan dat ze op alle vragen van ons antwoord hadden gehad. Gewoon in het gesprek. Dus we weten nu nog steeds niks eigenlijk. Behalve dan dat het voorstel goed aansluit bij onze wensen en grenzen en dat de raad een positief advies gaat uitbrengen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dat betekend dat wanneer de papieren in orde zijn en bij de NAS liggen wij een officieel voorstel krijgen!
Het is nu echt aftellen, we willen zo graag weten wie onze kinderen zijn.
Ons eigen kwartet!
(We vermoeden dat de kindjes tussen de 3 en de 9 zijn. En zijn benieuwd of ons voorgevoel klopt.)
Maandag 28-02-2011
De raad heeft gebeld en de brief voorgelezen die naar het ministerie van Justitie gaat. Hierin staat dat ze vinden dat wij een heel reeele kijk hebben op de adoptie en dat ze verwachten dat wij geen ja zullen zeggen tegen een voorstel dat over onze grenzen heen gaat. Zij verwachten echter dat dit ook niet nodig zal zijn omdat het voorstel dat er vanuit de NAS ligt volledig binnen de door ons gestelde grenzen ligt!
We hebben meteen de NAS gebeld of we al meer informatie kunnen krijgen, maar dat mag pas echt als het officiele papier van het ministerie in hun bezit is. O wat duurt wachten lang als je iets heel graag wilt.
Aangezien we zaterdag feest hebben met de familie, had ik gehoopt hen dan te kunnen verrassen met dit mooie nieuws, maar waarschijnlijk wordt het over het weekend heen getild.
Donderdag 04-03-2011
De NAS belt. We zijn op dat moment in het ziekenhuis in Eindhoven, omdat ze vermoeden dat ik een nierbekontsteking heb. Ik heb wat met bijzondere momenten in het Catharina Ziekenhuis. Martijn vroeg me er ooit al ten huwelijk en nu krijgen we er ook het officiele VOORSTEL.
We worden papa en mama van een zoon Márk en drie dochters Ramona, Krisztina en Regina. De kinderen zijn 8,5/ 6,5/ 4,5/ 3,5 jaar oud.
Ze komen uit de regio Budapest.
Het is zo bijzonder en zo onwerkelijk.
We hebben hun verhalen wel 10 keer gelezen en hun foto's al 100 keer bekeken.
Nog even en dan zijn we eindelijk een gezin.
En eindelijk kan ik dit lange bericht dan plaatsen :-)
En er zullen zeker verhalen komen, wanneer we afreizen!
Abonneren op:
Posts (Atom)