We worden gastouder!

Afgelopen zondag hebben we een gesprek gehad met 2 medewerkers van stichting vrienden van Hongarije. Zij organiseren al jaren vakanties voor kinderen uit kindertehuizen in Hongarije. Hiervoor zoeken ze gastgezinnen, die het leuk vinden om 3 weken een kindje op te vangen en een leuke vakantie te bieden. In het kindertehuis is er weinig persoonlijke aandacht voor de kinderen en ze bloeien vaak op van een vakantie in een 'normaal' gezin.

We moesten uitleggen waarom het ons leuk lijkt en we hadden echt een heel leuk gesprek met deze 2 mensen die zelf al 4 jaar lang gastouder zijn. Wij zijn goedgekeurd als gastouder en deze zomer komt er een Hongaars kindje logeren. Kunnen we alvast wat Hongaars oefenen, voor als onze eigen kiddo's arriveren ;-)

Martijn en ik verheugen ons er echt op. Ze zoeken nog steeds gastouders dus wil je ook in aanmerking komen voor het gastouderschap surf dan eens naar de site http://www.gastgezinnen.nl/
Hopelijk word je net zo enthousiast als ons.

Verder is het op adoptiegebied stil. We hebben een brief gehad van het ministerie van Justitie dat ons BT op 26-04-2010 naar NAS is verzonden, maar daarna niks meer gehoord. Zal wel door de meivakantie komen.

Mijn jongste hondendochter Puck is vandaag gesteriliseerd en ze is echt stilletjes. Slaapt in een wit rompertje onder een deken en kijkt af en toe suf op. Morgen gaat het vast al stukken beter.

Wij zijn.... Geschikt!

Na het 2e raadsgesprek volgde er ook nog een 3e en 4e gesprek. Deze gesprekken waren een stuk pittiger dan de eerste 2. Er kwam ook een gedragsspecialiste bij zitten en ze stelde ons veel moeilijke vragen. Ze wilde weten wat we zouden doen als de kinderen claimgedrag vertoonden, angstig of agresief waren etc. We kregen diverse casus waarin we de rol van ouder moesten aannemen. Best lastig. En we hadden dan ook geen idee of we het goed hadden gedaan.

Bij het 4e gesprek moesten we onze kaders aangeven mbt tot special need. We hebben alle operabele en lichamelijke SN opgegeven, maar gezegd dat wij geen zwaar geestelijk gehandicapt kindje kunnen opvangen. Dat lijkt ons te heftig, zeker met drie kinderen tegelijk.
We hebben heel vaak moeten uitleggen waarom we 3 kinderen tegelijk wilden. Waarom we onze hondjes 1 voor 1 hadden genomen en de kinderen tegelijk. We hebben uitgelegd dat wij sterk het gevoel hebben dat de kinderen daarmee iets van zichzelf behouden. Alles wordt ze immers al afgenomen. Door samen te komen staan ze sterk en is er tenminste iets vertrouwd. Dat dit ook risico´s met zich meebrengt daar zijn we ons van bewust, immers ze kunnen zich ook gezamelijk tegen ons richten, of jaloers op elkaar zijn. Maar dat weegt voor ons niet op tegen de voordelen.

Op 16 april 2010 hadden we ons inzage gesprek. Het rapport was mooi beschreven en ik vind het knap dat iemand ons na 4 gesprekken zo goed kan omschrijven. Daarnaast is de conclussie: Wij zijn op alle fronten GESCHIKT! En dat was volgens onze raadsmedewerker uitzonderlijk en we waren dan ook heel blij verrast.

We mogen 3 of 4 kanjers adopteren tot 9 jaar, met een SN!

Nu gaat het rapport naar het ministerie van justitie, dan krijgen we ons BT (beginseltoestemming) en dan gaan onze stukken naar de vergunninghouder!

We zijn nu dus officieel adoptiezwanger.

2e Raadsgesprek

Op 19 maart j.l. hadden we ons 2e gesprek. Deze keer was het in Breda. We waren er op tijd en ik was best een beetje zenuwachtig. Het eerste gesprek was heel ontspannen geweest en ervaarden we als zeer prettig. De raadsmedewerker had aangegeven dat het deze keer wel iets pittiger zou zijn.

We hadden aan het begin van de week onze levensverhalen moeten doormailen en daar werden tijdens dit gesprek vragen over gesteld. Het kwam er op neer dat we allebei wel een heel plezierige jeugd hadden gehad en de raadmedewerkster vroeg zich volgens mij af of we ook met tegenslagen konden omgaan. Ik heb aangegeven dat mijn ziekte ons en onze relatie best op de proef heeft gesteld maar dat we ons daar heel goed doorheen hebben geslagen, door onze positieve instelling.

Ook kregen we vragen als waarom we in 6 jaar tijd 3 honden hebben genomen maar 3 kinderen graag in 1 keer willen. Alsof je kinderen met de honden kan vergelijken, maar het was wel grappig gevonden. Verder moesten we motiveren waarom we graag 3 kinderen tegelijk willen en hoe we dat voor ons zien.

Nu moeten we de 24e alweer terugkomen voor een gesprek met de gedragsdeskundige. Das weer iemand anders die gaat testen of wij psychologisch wel in staat zijn 3 kinderen tegelijk op te nemen in ons gezin. Wij blijven bij ons standpunt dat de kinderen van harte welkom zijn en dat het ongeoorloofd is dat oudere kinderen moeilijk plaatsbaar zouden zijn. Daarbij is adoptie al moeilijk voor een kind als je dan naast je ouders ook nog eens gescheiden wordt van je broertjes en/ of zusjes is dat onacceptebel. We zien morgen wel of dat genoeg is voor de gedragsdeskundige.

1e RAADSGESPREK

Dinsdag 2 maart hadden we ons eerste gespek met een medewerker van de Raad van Breda. Ik vond het reuze spannend. Er hangt toch veel van af. Deze mensen gaan je zeg maar keuren of je wel of niet geschikt bent voor een adoptiekind. En hoewel ik er een goed gevoel over heb, blijft het spannend. Martijn is er wat dat betreft veel relaxter in dan ik.

Onze raadsmedewerkster is super aardig. Ze luisterde goed naar onze wensen en liet ons lekker vertellen. Ze vond dat we goed waren voorbereid en in een goede omgeving woonden voor kinderen.
Geen vervelende vragen of opmerkingen dus. Wel gaf ze aan dat het volgende gesprek veel meer de diepte ingaat en meer de pedagogische kant benadrukt. We zijn benieuwd. Nu eerst maar het huiswerk afmaken wat ze ons heeft gegeven. We moeten ons levensverhaal schrijven.

Nog best lastig om je hele leven op 5 A4tjes te zetten.

Vrijdag de 19e gaan we naar Breda voor het 2e gesprek, dus dat zal hier ook wel weer op komen.

27-01-2010 10 jaar samen! en toen...

Gisteren hadden Martijn en ik 10 jaar verkering. We moesten deze dag op controle naar Leuven. In Leuven zouden we te horen krijgen of we nog kans maken op een reele IVF behandeling. Afgelopen december hebben we nog 1 poging gewaagd, maar ik reageerde niet op de hormoonspuiten en er rijpten geen eitjes.
Prof. de Hooghe gaf aan dat de kans om zelf eitjes aan te maken zo klein is dat hij ons adviseerde te stoppen. Eventueel zouden we door kunnen gaan met embryo of eiceldonatie, maar aangezien mijn baarmoederslijmvlies overal lijkt te groeien behalve in de baarmoeder, is ook dat de vraag of dat lukt. Daarbij staan de ethische punten mij erg tegen. Martijn vindt alles prima en laat de keus aan mij. Daarom heb ik gister op ons 10-jarig jubileum besloten te stoppen met behandelingen.

Het is geen verdrietige keuze, want de keuze voor adoptie verandert daar niet door maar het was ook leuk als het allebei mogelijk was geweest. Een soort extraatje. Want het was al heel bijzonder dat Leuven het goed vond om nog een IVF poging te proberen. In Eindhoven hadden ze immers gezegd dat ik onvruchtbaar zou zijn. Ik kan iedereen met vruchtbaarheidsproblemen of klachten rondom endometriose Leuven aanraden. Ze zijn hier zo vriendelijk en zo oprecht. Dat geeft heel veel steun.

Omdat we toch wilden vieren dat we 10 jaar samen waren gingen we naar een uitnodiging van onze accountant om mee te gaan naar Breda, bekerwedstrijd. Eerst een hapje eten en dan naar het voetbal. Koud maar gezellig.

De honden waren naar de oppas en om 23.30 hoopten we lekker in ons bed te ploffen. maar het lot wilde anders. Ramen van ons huis ingeslagen. Heel wat spullen weg en heeel veeeel rommel. Ook vonden we bloedsporen, vies!

Politie erbij gehaald en uiteindelijk niet thuis gaan slapen omdat er eerst een sporenonderzoek moest volgen. Erg akkelig allemaal.

Het werd in iedergeval een 10-jarig jubileum om nooit te vergeten!