27-01-2010 10 jaar samen! en toen...

Gisteren hadden Martijn en ik 10 jaar verkering. We moesten deze dag op controle naar Leuven. In Leuven zouden we te horen krijgen of we nog kans maken op een reele IVF behandeling. Afgelopen december hebben we nog 1 poging gewaagd, maar ik reageerde niet op de hormoonspuiten en er rijpten geen eitjes.
Prof. de Hooghe gaf aan dat de kans om zelf eitjes aan te maken zo klein is dat hij ons adviseerde te stoppen. Eventueel zouden we door kunnen gaan met embryo of eiceldonatie, maar aangezien mijn baarmoederslijmvlies overal lijkt te groeien behalve in de baarmoeder, is ook dat de vraag of dat lukt. Daarbij staan de ethische punten mij erg tegen. Martijn vindt alles prima en laat de keus aan mij. Daarom heb ik gister op ons 10-jarig jubileum besloten te stoppen met behandelingen.

Het is geen verdrietige keuze, want de keuze voor adoptie verandert daar niet door maar het was ook leuk als het allebei mogelijk was geweest. Een soort extraatje. Want het was al heel bijzonder dat Leuven het goed vond om nog een IVF poging te proberen. In Eindhoven hadden ze immers gezegd dat ik onvruchtbaar zou zijn. Ik kan iedereen met vruchtbaarheidsproblemen of klachten rondom endometriose Leuven aanraden. Ze zijn hier zo vriendelijk en zo oprecht. Dat geeft heel veel steun.

Omdat we toch wilden vieren dat we 10 jaar samen waren gingen we naar een uitnodiging van onze accountant om mee te gaan naar Breda, bekerwedstrijd. Eerst een hapje eten en dan naar het voetbal. Koud maar gezellig.

De honden waren naar de oppas en om 23.30 hoopten we lekker in ons bed te ploffen. maar het lot wilde anders. Ramen van ons huis ingeslagen. Heel wat spullen weg en heeel veeeel rommel. Ook vonden we bloedsporen, vies!

Politie erbij gehaald en uiteindelijk niet thuis gaan slapen omdat er eerst een sporenonderzoek moest volgen. Erg akkelig allemaal.

Het werd in iedergeval een 10-jarig jubileum om nooit te vergeten!

Goedgekeurd! En naar Leuven

Dag bloggers,

De huisarts heeft ons gezond genoeg verklaard om te kunnen adopteren! Das mooi. Het is toch een beetje vreemd zo'n gesprek, maar de arts die we hadden was zeer vriendelijk. Van mede-adoptiecursisten hoorden we dat de prijzen voor zo'n onderzoek nogal varieeren. Ze lagen bij ons in de groep tussen de 45 en 230 per koppel. Nogal een verschil he.

2 en 3 September in Leuven geweest voor onderzoeken. Ze gaan de linker nier onder controle houden, die vertoont wat beschadigingen, maar ik ga er vanuit dat dat wel weer recht trekt. Medio oktober moeten we terug.

Ga nu met Puck naar puppiecursus. Het is zo'n lekker meidje.

Groetjes

Brief raad van de kinderbescherming is binnen!

Het is alweer even geleden dat ik de moeite heb genomen op ons blog te schrijven. Alle VIA cursussen zijn inmiddels geweest en het was best even gek afscheid te nemen van een groep waarmee je iets deelt dat voor zovelen on(be)grijpbaar is.

De laatste cursus was een terugblik en tijd voor het nemen van afscheid. Verder zijn we nu alweer een tijdje verder en kregen we gisteren de brief van de raad van de kinderbescherming. We moeten ons medisch laten keuren en de spullen terugsturen. Als zij onze gezondheidsverklaring hebben ontvangen worden we ingedeeld voor het gezinsonderzoek, wat medio januari zal plaats vinden. Weer wachten dus.

Verder hebben Martijn en ik ons gezin uitgebreid met een derde telg, een teckelpup genaamd Puck. Erg lief en gezellig.

Zodra we meer weten, weten jullie het ook!
Eerst weer naar Leuven in september. De tijd gaat zo vlug.

4e VIA Cursus en Leuven

We zijn eergisteren teruggekomen van 10 dagen Frankrijk. Op de terugweg zijn we langs Leuven geweest voor controles en diverse onderzoeken. De doktoren waren hartstikke tevreden en hadden niet verwacht dat het al zo goed met me zou gaan. De wond is bijna helemaal dicht en de ureterstands zijn verwijderd. Joehoe. Ik mag minder medicijnen slikken en das voor mij erg aangenaam. Vanochtend weer bij de VIA training geweest. Alweer de 4e. Deze keer ging het over verlies en rouw. Hoe jong het te adopteren kind ook is. Het heeft al heel veel voor zijn kiezen gehad en dat neemt het z'n hele leven mee. Daarna groepsgesprek gehad met alleen de dames. Dat was heel prettig. Je merkt dat bij iedereen hetzelfde leeft. De onzekerheid en de wil om door te gaan. Fijn om al die verhalen te horen.

Kortom het wordt zonniger, momenteel 23 graden ;)

2e VIA cursus

We zijn gestart met de VIA training (voorlichting interlandelijke adoptie).
Best spannend. We zitten in een groep met 8 stellen. Varierend van 22 tot 42 jaar oud. Wij zijn dus precies gemiddeld.
De eerste training ging over de biologische moeder en daarbij kregen we een film te zien over hoeveel verdriet het de biologische moeders doet om hun kind af te staan. Je moet wel zoveel van een kind houden om je eigen gevoel aan de kant te kunnen zetten en een beter leven voor je kind te willen. Was heftig.

De tweede training ging over het te adopteren kind, de tehuizen en een adoptiemoeder die haar ervaring kwam vertellen. Veel aspirant-adoptieouders konden moeilijk begrijpen waarom er zoveel kindertehuizen zijn, vanuit waar niet geadopteerd kan worden. Zodat die kindjes gedoemd zijn daar in hun bedjes te moeten liggen. We kregen een filmpje te zien van een tehuis waar meer dan 100 kindjes tussen de 0 en 6 jaar zaten in bedjes en verzorgd werden door 1 non. Volgens de trainers kwamen deze kindjes niet in aanmerking voor adoptie, vanwege tijd en geldproblemen van dit tehuis. Das als wachtende aspirant adoptieouder moeilijk te begrijpen.

De training geeft veel handvaten over de dingen die je kunt tegenkomen als je adopteert. De verlieservaringen die de kinderen al hebben meegemaakt, ondervoeding, angst etc. En hoe je deze dingen kunt herkennen en wat dan te doen.

Adopteren is heel bijzonder. Je bent heel bewust bezig met het krijgen van een kindje en het voorbereiden op het opvoeden ervan.