Het is een leuk, maar druk weekend geweest.... (hongaarse titel = ez egy szórakoztató, de mozgalmas hétvége a számunkra)
Vrijdag begon in Leuven. (België) Waar we naar het ziekenhuis waren geweest voor routine controles bij Marjon. Toen de honden op halen bij de opvang in Weert. Daarna naar de PLUS, kijken of het allemaal lekker en gesmeerd liep. Dat ging prima!
Aansluitend Puck ophalen bij Sietse en Saskia. Het kleinste hondje mag af en toe bij hun slapen. Hier waren we tevens uitgenodigd voor het kinderfeestje van Jaymarillo. Hij werd 2 jaar. Jaymarillo had afgelopen dinsdag, samen met zijn grote broer Barlianto, een avondje bij ons doorgebracht. Dat was erg leuk.
Zaterdag
Vandaag kwamen Bridget en Ryan een weekendje logeren. Bridget (6 jaar) en Ryan (4 jaar en tevens petekindje) kwamen zaterdag naar de winkel. Daar hebben we een boterham gegeten en een snoepzakje gekocht voor in de auto. Want we zouden een lange autorit voor de boeg hebben. We gingen namelijk helemaal naar Groningen. Naar het feest van oma Tineke (oma van Marjon). zij werd 92 jaren oud. De oma van Marjon gaf een feestje in Meppen (Bij Hoogeveen). Daarna zijn we blijven slapen bij de ouders van Marjon.
We waren net een klein kwartier onderweg, toen voor de eerste keer de vraag kwam. "Marjon, Martijn, zijn we er al?"
Nee Bridget we moeten nog wel even...... "Marjon, mag ik DS-en?" "Ja Ryan, dat mag...." "Ik ook?" "ja, jij ook."
Nou, dat DS-en is echt een uitkomst. DS-en is overigens spelen op een Nintendo DS.
Ze zijn zeker een uur onder de pannen geweest met die apparaatjes.
Nadat het DS-en gedaan was, was het tijd voor de wc (logisch toch....)
Dat was mooi, want de honden konden ook direct een plasje doen en een beetje water drinken..... (ja, de honden waren ook mee)
Iedereen weer in de auto en het laatste stuk naar Meppen afleggen.
Hier naar het feestje geweest. Leuk om iedereen weer even gezien te hebben (Was toch al een poosje geleden)
Toen het feest afgelopoen was zijn we naar de ouders van Marjon gegaan, om daar te overnachten. De kinderen waren bij aankomst al in dromenland. We hebben ze rustig in bed gelegd en zijn zelf ook maar lekker "op tijd" naar bed gegaan.
Zondag
...zijn we naar de Hunnebedeen geweest. "Daar kun je lekker op-klimmen" (uitspraak Ryan) Hier hebben de honden lekker kunnen rennen. Daarna hebben we pannenkoeken gegeten en zijn we richting het zuiden vertrokken.
De terugreis verliep eigenlijk ook weer soepel.
We hebben de kinderen thuis, in Lommel, afgezet en zijn doorgereden naar de laatste afspraak van het weekend in Eindhoven.
Dit was een etentje met de ouders van ons andere petekindje, Ferrand!
Emiel en Solange waren/zijn een weekje in Nederland. En dan is het toch wel erg leuk om elkaar even te zien. Daarnaast waren Ferrand (werd 1 jaar) en Emiel afgelopen week jarig geweest, dus dat maakt het extra belangrijk. Zo'n cadeautje met de post is toch een stuk minder leuk dan zelf "live" krijgen. Als het cadeautje al aankomt/zou komen op grote berg (Curacao).
Ook dit was weer gezellig....
Om 23.30 uur thuis in Budel en pffff
ongeveer 1000 km, 7 afspraken, twee feestjes en een slaappartijtje verder konden we ons weekend afsluiten en in bed duiken.....
Kortom het was een leuk, gezellig, maar druk weekend!
Groeten,
Martijn
Het land Hongarije daar gaan we voor, vandaar de vlag van Hongarije
dinsdag 28 september 2010
maandag 27 september 2010
Én is jól vagyok!
(kindertehuis Bicske)
Martijn heeft het stokje op onze weblog een beetje overgenomen maar ik vond het hoog tijd om zelf ook weer een stukje te schrijven.
Er is de afgelopen weken heel veel gebeurd in ons leven. Vooral omtrent het thema adoptie.
Als eerste ben ik begonnen met een cursus hongaars. En ik kan zeggen: "Én is jól vagyok" of te wel het gaat heel goed met mij.
Hongarije heeft diepe indruk op me gemaakt. En ik ben heel dankbaar dat wij straks uit dit prachtige land onze kinderen mogen halen. Hongaren zijn een trots en gastvrij volk. Ze hebben als land en cultuur door de jaren heen veel moeten doorstaan, maar kwamen er altijd weer uit en Hongarije leeft als nooit te voren.
Het landschap is groen en glooiend en zover als je kunt kijken zie je velden vol zonnebloemen. Tot aan de horizon is geen huis te zien. De wegen zijn er goed en je zou op het eerste gezicht niet denken dat hier ook een andere kant is. De kant van armoede. Waardoor er meer dan 100 kindertehuizen zijn, vol met kinderen. Deze kinderen zijn de toekomst van Hongarije en daar wordt het land zich langzaam van bewust. De tehuizen in het noorden zijn over het algemeen zeer goed verzorgd. De kinderen krijgen scholing en worden weerbaar gemaakt voor het leven buiten het tehuis. Dit hebben we heel duidelijk in Bicske gezien.
In dit tehuis leven ruim 100 kinderen tussen de 3 en de 24. De oudsten zitten in een begeleid wonen project en werken buiten het tehuis.
De kinderen krijgen scholing, psychologische begeleiding en doen heel veel aan sport en spel, als uitlaatklep. Ze waren dan ook heel blij met de door ons ingezamelde spullen.
Het was ook heel bijzonder om te mogen meemaken hoe Alexandra daar leeft en wat haar bezighoudt. We hebben veel over haar gehoord en dat geeft ook veel inzicht in zaken die we zullen tegenkomen in onze eigen adoptieprocedure.
Ondanks dat Alex uiteindelijk niet is meegegaan naar Budapest, heeft het bezoek aan haar tehuis ons meer gebracht dan we hadden kunnen denken. Het is een hele waardevolle aanvulling op onze adoptieprocedure en het leert je meer dan wat voor VIA-cursus dan ook.
Kortom we hebben genoten van Hongarije. Ik heb alles van het land in me op willen nemen zijn geuren, kleuren en smaken en dat is gelukt. Want denkend aan Hongarije zie ik brede rivieren, traag door oneindig laagland gaan.
Ik proef haar wijnen en gerechten en ruik geuren van landerijen, bloemen en fruit. Hongarije zit een stukje in mij en ik ben er trots op dat wij een stukje Hongaar zullen zijn zodra onze kindjes zijn aangekomen.
Ik kan niet wachten!
Eniko, we denken erg veel aan je...
Wij willen toch even een berichtje plaatsen over/voor/aan Eniko (Enci) Kalo.
Ter opfrissing, dit was het gastkindje dat afgelopen juli in eerste instantie bij ons zou komen logeren. Zij werd een week voor het afreizen naar Nederland ziek en kon zodoende niet bij ons komen.
Wij hebben, de laatste maanden, geprobeerd zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van haar situatie. Gaat het goed, weten ze wat het is, kan ze met kerst alsnog komen samen met Alexandra....
Nou hebben we afgelopen week via de stichting vrienden van Hongarije te horen gekregen dat het helemaal niet goed gaat met Enci. Ze weten nog steeds niet wat het is. Het is dusdanig ernstig dat ze vanaf begin juli in het ziekenhuis ligt, vanaf dat moment aan de zonde-voeding is en voor 95% in coma gehouden wordt, omdat het zelf allemaal niet zo goed gaat.
Ze zijn continue met haar bezig, maar kunnen niet achterhalen wat ze precies heeft....
Toen we het bericht kregen waren we uiteraard erg geschokt. We wisten dat er nog wel enkele probleempjes waren, maar dat het zo slecht ging hadden we niet verwacht.
Omdat het nog niet helemaal goed ging met Enci, hadden wij besloten om elke week een kaartje naar haar te sturen om haar een hart onder de riem te steken. Dat is toch het minste wat we kunnen doen voor haar....
Dat kaartje sturen we dus ook op (tijdens onze vakantie wat vaker dan 1 keer per week). We waren er alleen een beetje bang voor dat ze de post misschien niet of veel te laat zou ontvangen. Wie moet er immers haar dat kaartje geven in het ziekenhuis (op 50 km afstand van haar broertjes en zusjes in het kindertehuis). In tussen weten we dat de kaartjes aankomen....
Nu kregen we dus via de stichting te horen hoe het met Enci gaat. De directeur, die de uitslagen en toestand van Enci had beschreven, wilde ons bedanken voor de kaartjes die we aan Enci sturen. Hij vindt het zo'n mooie gedachten, dat wij aan haar denken, terwijl we haar niet een in levende lijven hebben gezien. Nu komt hij binnenkort, met enkele andere directeuren van kindertehuizen uit Hongarije, naar Nederland. Hij heeft gevraagd of we met hem af willen spreken om met ons nader kennis te maken en de situatie verder uit te leggen.
Dit willen we graag. We zijn erg benieuwd...
Als laatste willen we nogmaals stilstaan bij de onzekere gesteldheid van en rondom Enci.
Enci,
We weten dat je momenteel knokt voor je welzijn en misschien wel voor je leven. Wij hopen dat ze spoedig achterhalen wat er mis is met je en dat ze het dan ook snel op kunnen lossen, zodat je weer vrolijk en vrij in deze wereld kunt rond lopen. Verder zijn we blij om te horen dat je broers en zusjes je geregeld mogen komen opzoeken in het ziekenhuis.
Wij denken erg vaak aan je en wensen je alle sterkte en kracht toe, die je nodig zult hebben....
HEEL VEEL STERKTE EN KRACHT GEWENST!!!
Ter opfrissing, dit was het gastkindje dat afgelopen juli in eerste instantie bij ons zou komen logeren. Zij werd een week voor het afreizen naar Nederland ziek en kon zodoende niet bij ons komen.
Wij hebben, de laatste maanden, geprobeerd zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van haar situatie. Gaat het goed, weten ze wat het is, kan ze met kerst alsnog komen samen met Alexandra....
Nou hebben we afgelopen week via de stichting vrienden van Hongarije te horen gekregen dat het helemaal niet goed gaat met Enci. Ze weten nog steeds niet wat het is. Het is dusdanig ernstig dat ze vanaf begin juli in het ziekenhuis ligt, vanaf dat moment aan de zonde-voeding is en voor 95% in coma gehouden wordt, omdat het zelf allemaal niet zo goed gaat.
Ze zijn continue met haar bezig, maar kunnen niet achterhalen wat ze precies heeft....
Toen we het bericht kregen waren we uiteraard erg geschokt. We wisten dat er nog wel enkele probleempjes waren, maar dat het zo slecht ging hadden we niet verwacht.
Omdat het nog niet helemaal goed ging met Enci, hadden wij besloten om elke week een kaartje naar haar te sturen om haar een hart onder de riem te steken. Dat is toch het minste wat we kunnen doen voor haar....
Dat kaartje sturen we dus ook op (tijdens onze vakantie wat vaker dan 1 keer per week). We waren er alleen een beetje bang voor dat ze de post misschien niet of veel te laat zou ontvangen. Wie moet er immers haar dat kaartje geven in het ziekenhuis (op 50 km afstand van haar broertjes en zusjes in het kindertehuis). In tussen weten we dat de kaartjes aankomen....
Nu kregen we dus via de stichting te horen hoe het met Enci gaat. De directeur, die de uitslagen en toestand van Enci had beschreven, wilde ons bedanken voor de kaartjes die we aan Enci sturen. Hij vindt het zo'n mooie gedachten, dat wij aan haar denken, terwijl we haar niet een in levende lijven hebben gezien. Nu komt hij binnenkort, met enkele andere directeuren van kindertehuizen uit Hongarije, naar Nederland. Hij heeft gevraagd of we met hem af willen spreken om met ons nader kennis te maken en de situatie verder uit te leggen.
Dit willen we graag. We zijn erg benieuwd...
Als laatste willen we nogmaals stilstaan bij de onzekere gesteldheid van en rondom Enci.
Enci,
We weten dat je momenteel knokt voor je welzijn en misschien wel voor je leven. Wij hopen dat ze spoedig achterhalen wat er mis is met je en dat ze het dan ook snel op kunnen lossen, zodat je weer vrolijk en vrij in deze wereld kunt rond lopen. Verder zijn we blij om te horen dat je broers en zusjes je geregeld mogen komen opzoeken in het ziekenhuis.
Wij denken erg vaak aan je en wensen je alle sterkte en kracht toe, die je nodig zult hebben....
HEEL VEEL STERKTE EN KRACHT GEWENST!!!
maandag 20 september 2010
Dossier onderweg naar Hongarije
Tijdens onze vakantie kregen we, per mail van de NAS, te horen dat ons rapport onderweg is naar Hongarije.
Joepie!
De contactpersoon voor de stichting is afgelopen week vertrokken naar Hongarije om ons rapport aan te gaan bieden bij de centrale autoriteiten aldaar.
Naar wij hebben begrepen gaat de contactpersoon er zelf langs en gaat ons "voorstellen". Dit houdt in dat ons dossier wordt besproken en hopelijk hierdoor meer (of sneller) aandacht krijgt bij de organisatie in Hongarije, die over adoptie gaat. De centrale autoriteiten moeten waarschijnlijk uit vele dossiers, van mogelijke adoptief ouders, een keuze maken...
Het persoonlijk "voorstellen" schijnt uniek te zijn. Meestal doen landen de dossiers per express-post versturen. Dit gaat in Nederland ook, bij meerdere organisaties of naar bepaalde landen toe, op deze wijze.
De NAS heeft een contactpersoon die vloeiend Hongaars en Nederlands spreekt en gaat het dossier dus toelichten. De cntactpersoon is een geroutineerd persoon, die hier veel ervaring mee heeft, heeft de NAS ons verteld.
We hopen (en hebben er vertrouwen in) uiteraard dat dit een positief effect zal hebben op het bemiddelen van/voor ons.
In ieder geval zijn we (met ons dossier) nu op weg naar de plaats van bestemming en kunnen we echt niets meer doen om het proces te helpen. Onze bemiddeling is vanaf het moment van dossier overdracht in handen van de Hongaarse autoriteiten.
Laat ze ons dossier alsjeblieft interessant vinden voor een spoedige bemiddeling...
De officiele datum van overdracht wordt ons nog doorgegeven door de NAS.
Tot zover een update...
Groeten,
Martijn
Joepie!
De contactpersoon voor de stichting is afgelopen week vertrokken naar Hongarije om ons rapport aan te gaan bieden bij de centrale autoriteiten aldaar.
Naar wij hebben begrepen gaat de contactpersoon er zelf langs en gaat ons "voorstellen". Dit houdt in dat ons dossier wordt besproken en hopelijk hierdoor meer (of sneller) aandacht krijgt bij de organisatie in Hongarije, die over adoptie gaat. De centrale autoriteiten moeten waarschijnlijk uit vele dossiers, van mogelijke adoptief ouders, een keuze maken...
Het persoonlijk "voorstellen" schijnt uniek te zijn. Meestal doen landen de dossiers per express-post versturen. Dit gaat in Nederland ook, bij meerdere organisaties of naar bepaalde landen toe, op deze wijze.
De NAS heeft een contactpersoon die vloeiend Hongaars en Nederlands spreekt en gaat het dossier dus toelichten. De cntactpersoon is een geroutineerd persoon, die hier veel ervaring mee heeft, heeft de NAS ons verteld.
We hopen (en hebben er vertrouwen in) uiteraard dat dit een positief effect zal hebben op het bemiddelen van/voor ons.
In ieder geval zijn we (met ons dossier) nu op weg naar de plaats van bestemming en kunnen we echt niets meer doen om het proces te helpen. Onze bemiddeling is vanaf het moment van dossier overdracht in handen van de Hongaarse autoriteiten.
Laat ze ons dossier alsjeblieft interessant vinden voor een spoedige bemiddeling...
De officiele datum van overdracht wordt ons nog doorgegeven door de NAS.
Tot zover een update...
Groeten,
Martijn
zondag 19 september 2010
Back home
Na een terugreis verdeeld over 2 dagen, zijn we vanavond weer thuis gekomen van onze vakantie. Het was een erg leuke vakantie.
We hebben veel gezien en gedaan van mooie steden bezoeken(Wenen, Budapest, Eger, Bratislava en Nurnberg) tot emotionele ontmoetingen/momenten (zoals eerder beschreven)
We hebben na Bickse (zie vorige bericht) in Boedapest een super leuke tijd gehad. Het was echt geweldig! Van een optreden op de lokale Boedapestse tv, tijdens het jaarlijkse wijnfestival tot een geweldig hotel en alles wat er daar gebeurd is. Die stad is zo mooi, gezellig en voor ons een openbaring. Ik wil deze stad aan iedereen aanraden....
Zondagmiddag naar Eger (de wijnstreek van Hongarije) gereden. Hier zijn we 5 dagen geweest. Het weer was lekker, het sauna complex was relaxed, het eten in het hotel was iets minder, maar de omgeving (de bukk-vallei, onze lieve vrouwen vallei, Eger centrum) was daar in tegen weer schitterend...
Ook hier hebben we ons wederom weer goed vermaakt.
Op donderdag zijn we naar Bratislava gegaan. Een klein stadje, maar zo mooi en egzellig. Ook dit was weer een aanrader voor iedereen...
Leuke centrum, modieus en echt een "West-Europese" stad. (Ze hebben zelfs de Euro...hihi)
Zaterdag zijn we naar Nurnberg gereden. Dit was eigenlijk een tussenstop, maar ook hier waren we weer verrast door de mooie gebouwen en ambiance (ambiance, ambiance in het kot...)
Ook nog even de speciale groeten voor Jochen. Het was leuk om je te leren kennen en veel succes met je zaken in Zwitserland! (Nog zat geworden of een mooie dame aan de haak geslagen?)
En zondag zijn we na de middag in de auto gestapt richting ons huis en om half 6 waren we veilig thuis.
Ook dat geeft weer een fijn gevoel.
Een vervelend en enigzins schokkend bericht tijdens onze vakantie:
* Met Eniko (ons eerste gastkindje) gaat het erg slecht. Ze ligt nog altijd in het ziekenhuis van Debrecen;
Nog even een paar leuke kanttekeningen om af te sluiten:
* We zijn afgelopen donderdag nog even in Bicske geweest en hebben daar een tas met gebakjes afgegeven voor de afdeling van Alexandra;
* Misschien hebben we binnenkort nog wel een ander, onverwacht nieuwtje te melden over ons gestkindjes-project...
* Ons dossier is sinds afgelopen woensdag op weg naar Hongarije en wordt spoedig afgegeven aan de Centrale autoriteiten in Hongarije. We krijgen nog te horen wanneer precies....
We hebben weer een super vakantie gehad en Hongarije (om de eerste ontdekkingen over het land te doen) waar we voor gingen hebben interesante ideeën, gedachten, ontmoetingen en belevenissen opgeleverd. Weer een goed punt voor onze adoptie aspiraties...
Groeten,
Martijn
We hebben veel gezien en gedaan van mooie steden bezoeken(Wenen, Budapest, Eger, Bratislava en Nurnberg) tot emotionele ontmoetingen/momenten (zoals eerder beschreven)
We hebben na Bickse (zie vorige bericht) in Boedapest een super leuke tijd gehad. Het was echt geweldig! Van een optreden op de lokale Boedapestse tv, tijdens het jaarlijkse wijnfestival tot een geweldig hotel en alles wat er daar gebeurd is. Die stad is zo mooi, gezellig en voor ons een openbaring. Ik wil deze stad aan iedereen aanraden....
Zondagmiddag naar Eger (de wijnstreek van Hongarije) gereden. Hier zijn we 5 dagen geweest. Het weer was lekker, het sauna complex was relaxed, het eten in het hotel was iets minder, maar de omgeving (de bukk-vallei, onze lieve vrouwen vallei, Eger centrum) was daar in tegen weer schitterend...
Ook hier hebben we ons wederom weer goed vermaakt.
Op donderdag zijn we naar Bratislava gegaan. Een klein stadje, maar zo mooi en egzellig. Ook dit was weer een aanrader voor iedereen...
Leuke centrum, modieus en echt een "West-Europese" stad. (Ze hebben zelfs de Euro...hihi)
Zaterdag zijn we naar Nurnberg gereden. Dit was eigenlijk een tussenstop, maar ook hier waren we weer verrast door de mooie gebouwen en ambiance (ambiance, ambiance in het kot...)
Ook nog even de speciale groeten voor Jochen. Het was leuk om je te leren kennen en veel succes met je zaken in Zwitserland! (Nog zat geworden of een mooie dame aan de haak geslagen?)
En zondag zijn we na de middag in de auto gestapt richting ons huis en om half 6 waren we veilig thuis.
Ook dat geeft weer een fijn gevoel.
Een vervelend en enigzins schokkend bericht tijdens onze vakantie:
* Met Eniko (ons eerste gastkindje) gaat het erg slecht. Ze ligt nog altijd in het ziekenhuis van Debrecen;
Nog even een paar leuke kanttekeningen om af te sluiten:
* We zijn afgelopen donderdag nog even in Bicske geweest en hebben daar een tas met gebakjes afgegeven voor de afdeling van Alexandra;
* Misschien hebben we binnenkort nog wel een ander, onverwacht nieuwtje te melden over ons gestkindjes-project...
* Ons dossier is sinds afgelopen woensdag op weg naar Hongarije en wordt spoedig afgegeven aan de Centrale autoriteiten in Hongarije. We krijgen nog te horen wanneer precies....
We hebben weer een super vakantie gehad en Hongarije (om de eerste ontdekkingen over het land te doen) waar we voor gingen hebben interesante ideeën, gedachten, ontmoetingen en belevenissen opgeleverd. Weer een goed punt voor onze adoptie aspiraties...
Groeten,
Martijn
Abonneren op:
Posts (Atom)